Het komt veel voor in een individueel menselijk leven en vooral ook in de politiek: plan noch planning. En jawel hoor, de mussen vallen dood van het dak. Schapen liggen voor dood in de wei, maar niet vanwege de wolven; de exemplaren die niet gestroopt zijn door de stropers houden zich schuil in de donkere schaduw van dichte dennenbossen. Zelfs de muggen vinden het te heet. Lusteloos hangen ze schuilend in schaduwhoekjes. Er zijn er zelfs die zich er al evolutionair op ontwikkelen: ze bekwamen zich reeds in het zwemmen, met kleine duikbrilletjes op begeven zij zich in schoolslag in meren, plassen en waterlopen waar zij de verkoeling zoekende zwemmers stekenderwijs om hun bloed belagen.
De steden zijn zinderend hete steenwoestijnen, zelfs ons eigen kleine stedeke. De huizen zijn bakstenen ovens. De Parijzenaren springen bij temperaturen van 40 graden Celsius en meer in de Seine en andere wateren in de stad. De Romeinen springen in de Trevifontijn, hoewel dat alleen was toegestaan in 1960 aan Anita Ekberg in de film La Dolce Vita. In onze (grote) steden worden koelteplekken ingericht in ge-airconditioneerde ruimtes, zoals winkels van Albert Heijn. Er worden koude drankjes geschonken. Alom gelden hittewaarschuwingen, hitteprotocollen of hitteplannen. De brandweer in IJlst spuit de jeugd nat op het ijsbaanterrein. Heel ons land, wat zeg ik, heel Europa is in een oververhit ongerede.
En er zijn persoonlijke ongemakken. Het is zo warm dat des scribents waterige hersenmassa uitzet, tegen zijn schedelpan drukt, wat een beklemmende hoofdpijn veroorzaakt die zijn denken belemmert. Het is zo warm dat de anders toch smotsige snot in des scribents neusholte stolt tot hinderlijke harde stukjes die zich niet de neus uit laten snuiten. Die nasale korsten belemmeren zijn ademhaling. Aldus wordt hij door klimaatverandering gedwongen tot neuspeuteren. Oeps, daar is het woord gevallen: klimaatverandering.
Alom horen wij een steen en been geklaag over de hitte; de stroomprijzen vliegen omhoog vanwege de en masse aangeschafte en ingeschakelde airco’s, en bij de sneuere lieden de massaal waaiende ventilatoren. Geen vorstverlet maar hitteverlet. De asfaltwegen worden wel met zout bestrooid. Scholen sluiten als was het coronatijd. Evenementen worden afgelast, het OV raakt ontspoord. De treinrails zetten uit, bruggen kunnen niet meer open of dicht. Rijkswaterstaat adviseert alle weggebruikers met klem om alleen de weg op te gaan als dat nodig is. In de zorgcentra krijgen de bejaarden de waterijsjes door de strot gedrukt. En de duur aangeschafte noodpakketten helpen niks. En ja, wij moeten goed blijven eten en vooral drinken en naar elkaar omzien.
Maar klimaatverandering, nee daar klagen we niet over. Dat is een complotisch verzinsel dan wel hersenspinsel van linkse wokies en klimaatdrammers. Een hitteprotocol of hitteplan voor de toekomst is er niet. Plan noch planning. Alleen een korte termijn hittewaarschuwing. Code rood? Het is allang code donkerpaars!
Nog niet zo lang geleden noemden we klimaatverandering het broeikaseffect. Die benaming zou heringevoerd moeten worden, voor een dieper besef van waar wij thans in zitten.
© Dolf Alberts