Home

je handen vol wind en stuifmeel
in een trage middagwals

‘t verstilde voorjaar
tilt je zacht en ongehaast op
bijna zondronken in goudlicht
dat je verblindt

veel ongeziene jagersogen
zien je bewegen op het ritme
van stengels in de wind

onder een bloemenblizzard
drijven roze vlotten voorbij
alsof ze de stroom vergeten zijn

je dag kantelt in je nacht
via een maanlichtpad
en je tijd raakt los van je handen

aardkind
je bent niet verheven
om te verdwijnen

maar om te weten:
liefde voor het leven
bestaat ook met lege handen

met of zonder
degene die naast je loopt

zolang je nog danst
heel even maar
in dat zachte lentelicht

© Elsijn Eelsingh

Foto © Nanke de Jong