Home

  • POËZIE

    SOTTO VOCE

    Zoveel soorten van verdriet,
    ik noem ze niet.
    Maar één, het afstand doen en scheiden.
    En niet het snijden doet zo’n pijn,
    maar het afgesneden zijn.

    Nog is het mooi, ’t geraamte van een blad,
    vlinderlicht rustend op de aarde,
    alleen nog maar zijn wezen waard.
    Maar tussen de aderen van het lijden
    niets meer om u mee te verblijden:
    mazen van uw afwezigheid,
    bijeengehouden door wat pijn
    en groter wordend met de tijd.

    Arm en beschaamd zo arm te zijn.

    M. Vasalis (1909-1998)

    Foto © Annemie de Wijk

  • Limerick

    RIJK BEJAARD
    RIJK BEJAARD

    Een zeer zuinige vrouw uit Kubaard

    heeft een aanzienlijk fortuin gespaard

    daar doet ze niets mee

    maar ’t stemt haar tevree:

    arm geleefd en nu rijk maar bejaard …

    © Sjoerd Vriesema