Home

  • MANNIE MOEDT: ‘WIT, WITTER, WITST’

    MANNIE MOEDT: ‘WIT, WITTER, WITST’

    Fotograaf Mannie Moedt tovert op een mooie beeldopname een wit kleed tevoorschijn dat daken, auto’s, struiken, straten en tuinen et cetera in een Gronings dorp bedekt. Wit, witter, witst, wordt ook nog ergens geroepen, vanuit een warme slaapkamer. WD

  • POËZIE

    LIEFDESVERDRIET

    Uitgehuild en lusteloos uitgeput
    nog net ‘t bed bereikt
    bij vorige zonsondergang.

    Verward gehold door ‘t labyrint
    van duizend herhalingen
    van wat ooit liefde was.

    Kop gestoten aan vertrouwen,
    op nieuwe toekomst
    die voor hen lag.

    Zelfkern weggegeven
    aan laatste liefde;
    zij schettert: ’t is uit,
    snerpend van oor tot oor.

    Sterkedrank gierde brandend
    te gulzig door keelhals.
    Nachtgrauw nieuwe dag aangapend.

    © Elsijn Eelsingh

  • Limerick

    HARING IN EEN POT
    HARING IN EEN POT

    Een gevangen haring bad tot God:

    Oh Heer, staat U me bij in m’n lot

    rauw of gebakken

    desnoods in plakken.

    Maar liever niet zo zuur in een pot.

    © Sjoerd Vriesema