Home

  • POËZIE

    BOMEN VAN VREDE

    Bomen in gelid,
    geworteld in dit land,
    door hun takkruinen
    waaien geruchten
    zwaarder dan stortregens.

    In tijden van oorlog
    marcheren mannen
    voorbij met plannen,
    ze vertrekken
    met staart tussen benen
    of ondergronds.

    Hun jaren en namen
    vergeefs vergoten
    in jaarringen der stammen.

    Aarde slurpt bloed
    van beide kanten.

    Langs onze takken
    zweeft ’n wittig pluisje
    met elke wind mee,
    zonder thuiskomst.

    Vrede leeft enkel
    ongeschoten.

    Wij, oude bomen,
    stellen slechts één vraag:

    Wanneer
    wordt stilte weer vrede
    en wacht geen adem meer
    op ’t laatste schot?

    © Elsijn Eelsingh

  • Limerick

    DE BEZEMSTEEL VAN DE HEKS
    DE BEZEMSTEEL VAN DE HEKS

    Een heks stortte niet ver van Langweer,
    vanwege een bezemsteel-breuk neer,
    de bezem had schuld
    en de heks een bult.
    Ze zei: ‘Ik pak de fiets voortaan weer.’

    © Sjoerd Vriesema