Allerliefste Tina,
Je weet hoe wij wonen: wij mogen niet klagen, naar het schijnt. Heerlijk rustig, aan één kant weilanden, tussen de oude dijk en de nieuwe, aan de andere kant een subsidie-aangedreven voedselbosje van drie-keer-niks. Maar sinds ik terug ben van vakantie is hier elke dag kabaal! Zo begint onze fijne gemeente dan op maandagochtend het plantsoen naast ons huis te maaien met een lawaaiige trekker, waardoor hier al om halfacht het hele boel op z’n kop staat. Halfuurtje later is die maaier weer weg en dan blijkt het plantsoen ook maar half gemaaid.
De volgende morgen weer ruim voor achten: nu een andere maaier. De bestuurder heeft oorbeschermers, wíj niet. Tegen half twaalf is de klus geklaard, al die tijd dieselgeronk en hevig gedreun. Woensdag zijn de slootkanten achter en de randen van de bospaden aan de beurt, weer urenlang pestherrie! Donderdag, de hele eerste herfstdag wederom tumult, want nu wordt het maaiwerk langs de slootkanten afgemaakt en stampt die tractor in het herriebos verder: het voelt alsof ie door onze woonkamer dendert, uitlaatdamp en het huis trilt tot halfvier in de middag. Al die tijd is de hond niet rustig te krijgen, we worden er krankjorum van. ‘Komt doordat het hier altijd stil is,’ zei de buurvrouw. Zit ook wat in.
Nog maar net terug begin alweer naar mijn vakantieoord te verlangen. Ook in Friese woonbuurten is landelijke kalmte ver te zoeken en onze gemeente die dóet maar wat: het groenbeheer is om te huilen en het stadhuis geeft elk jaar tonnen uit aan onzin als prutskunstwerken en een leegstaand elite-theatertje. Ze zeggen dat wij niet mogen klagen en dat is ook zo natuurlijk. Maar helemáál mooi zou het zijn als ze ons ’n dagje met rust lieten.
Is het groenonderhoud daar bij jullie ook zo’n feest?
Dikke groeten van je
Tinus
Beste Tinus,
Vanwege terugkerende migraine kan ik niet direct terugschrijven. Ik ben dan ook vanmiddag genoodzaakt onder de wol te duiken. Gelukkig heb ik zeer vriendelijke overburen bij wie ik warm kan eten, zo rond 18.00 uur.
Veel liefs, Tina