Door Ben Stegeman op Liwwadders.nl
Nederland is een land dat leeft bij de gratie van regels. Maar ergens in de afgelopen decennia is die regelzucht veranderd in een pervers mechanisme dat zichzelf in stand houdt. We noemen het ‘asielbeleid’, maar laten we eerlijk zijn: we hebben een miljarden verslindende asielindustrie gecreëerd die draait op inefficiëntie, juridische haarkloverij en het goud geld verdienen aan andermans onzekerheid. Ook in Leeuwarden.
Het is een industrie die floreert bij de gratie van de chaos. Elke taxi die af en aan rijdt bij een afgelegen opvanglocatie, elke verhuurder van een cruiseschip of leegstaand hotel die profiteert van woekerwinsten door overheidsnood, elke jurist die zijn uren telt in een procedure die langer duurt dan een gemiddelde hypotheek: zij hebben geen enkel belang bij een snelle oplossing. Zij zijn de vliegen op de asielwond. Voor hen is een snelle procedure economische zelfmoord; zij varen wel bij de traagheid van onze overheid.
Het meest stuitende aan dit systeem is niet alleen de omvang van de rekening. De Nederlandse staat trekt voor asiel en migratie in 2025 bijna 9,5 miljard euro uit. Dat is geen schatting van een actiegroep of denktank, maar de officiële Rijksbegroting. Zelfs voor 2026 blijft er nog circa 8,9 miljard euro gereserveerd. Dat zijn bedragen die vergelijkbaar zijn met complete ministeriële begrotingen. De vraag die politici zouden moeten beantwoorden is niet óf dit veel geld is, maar waarom een systeem dat zoveel kost er niet in slaagt sneller, menselijker en effectiever te functioneren.
Leest u verder via: