Categorie: Poëzie

Een natte sluier hangt
over het land en de stad
raakt uit zicht. […]

vandaag is de wereld in winter gekleed
een vogel vliegt verdrietig door het sneeuwen
en buiten wacht de kou
ik ben vergeten om de herfst te huilen […]

Metersdiepe sneeuw
verbergt een roetige ziel,
brullend van angst
voor wat het niet weet. […]

Weergoden vergaderden urenlang totdat de mist opkwam en bij het naar huis gaan geen hand meer voor ogen zagen. ‘De mist kleurt maagdelijk wit’, zei de oudste god. ‘De fietssleutel is onzichtbaar in mijn handpalm’, aldus een godenzoon. ‘En mijn witte Simca is nergens vindbaar’, roept Elise, een wijze godin. […]

Ik heb de winter liefgehad.
De adem aan het raam,
De holte in de ijsbloem.
Een stem die zegt, ‘Hij werpt zijn ijs’,
Een driepunter, en dat op wintervoeten. […]

Mensen maken kennis met Vadertje Winter.
Wat een genot, die sneeuwbal gooiende kinderen.
Overburen maken een kunstzinnige sneeuwpop. […]

Mislukkingen krabbel ik
in zand van branding,
successen beitel ik krom in steen.
Succes blijft nooit hangen,
fiasco’s ook niet. […]

de trein snijdt
door de landerijen
soms nog net zo groen
als vers verdriet […]

De speelplaats is tijd om uit te sluiten
al wat niet past bij de klank van de klas.
De gemene deler stormt naar buiten,
blaast verzamelen op de middenas. […]

Moge uw handen geen ijsblokjes worden dit jaar,
uw vingers bruikbaar blijven voor koffie, applaus,
en ‘t zwaaien naar alles en iedereen. […]