Categorie: Poëzie

afgesloten van rest
kleine wereld
geen zicht

vol belofte
in glimmer
zonlicht

verhult
wat er komt
vandaag

© Elsijn Eelsingh

Dromend van een wereld
waar tijd en ruimte niet om
aandacht vragen,
maar tot stof vervagen.
Neemt ze mij mee in haar
vlucht, beloftes smelten
voordat ze uitgesproken zijn.
Ik laaf me aan haar warmte. […]

gesijpel
één voor één
vanuit
hemelhoog
plassen vormend
spiegels van lucht
speelt ’t spel van regen
gesop en gespetter
schuurt dag schoon […]

Toen ik jong was, bestond ik in vormen
Van het leven, dat komen zou:
Een vervoerend de wereld doorstormen,
Een lied en een eindlijke vrouw. […]

In een woestijn van zon, dicht langs de zee
staan de platanen in een brede allee;
dorstige herten, plotseling betoverd
en in hun ren naar ’t water star gebleven,
het groene lichaam wit gevlekt, hoornen geloverd,
het wit gewei breed opgeheven. […]

Prutwinterdip
Tot aan nek in prut,
winterdip knaagt aan knieën,
witte dag zonder randjes.
Fragiele sneeuwvlok als plaksel
hecht wereld tot één adem; […]

Uitgehuild en lusteloos uitgeput
nog net ‘t bed bereikt
bij vorige zonsondergang. […]

Weemoed schetst diepere gronden en leidt menigmaal tot tranen. Verdriet snijdt door open wonden. Dat biedt soms kans op ruimte en bressen tegen hardheid van het bestaan. […]

Stilte krijst
kernbesef in ons.
Zwaarbeladen
verdiepte emoties
te fragiel voor ‘n stem.
Stilte, onzichtbaar,
totaal verloren,
in verre woorden
van ooit.
Verborgen in ruimtes
tussen geluiden,
die we ’t liefst
niet horen. […]

Zij ontkomt niet aan het lege beeld van eerder. Haar liefste moeder komt er in een herinnering langszij. […]