Categorie: Poëzie

Zij verstaat de kunst van bij me horen
In mijn lichaam heeft ze plaats gemaakt voor twee
In mijn ogen woont ze, in mijn oren
Ze hoort en ziet mijn hele leven met me mee […]

De kontreien omme stad ken ik fan leep en skries
Met de hond ofer paden
De Groëne Diek, de Swette del […]

Hemelsbreed, met de zon mee,
schuift een land voorbij,
vol cowboys en malloten
hun stamhoofd volgend,
gewapend met het gelijk,
koste wat het kost. […]

Onder het raam, in de aarde, die sporen
die me dierbaar zijn.
Toen hij kwam, wie zond hem weg? Ik zond hem weg;
het deed geen pijn. […]

rood
wit
blauw
met eromheen gesierd
‘t oranje lint
dansende klompen in de tulpen
vaderland getrouw
voor ons land
toen en nou […]

Tijdens zijn pianospel voor haar
(wat overigens niet eens zó best was)
sloeg zij hard de klep dicht
op de druk bewegende vingers van
haar steeds weer ontrouwe echtgenoot. […]

Sterven in het voorjaar geeft immens verdriet.
Een kist wegdragen in pril gras naar een diepe kuil.
Iedereen weet het, er is niets verrassends aan, alleen al dat gemis, wat nog jarenlang blijft. […]

Ik heb weer ruzie met de dingen,
de vormen vallen uit elkaar.
Een scherf gaat in een wonde zingen.
Ik leg de messenslijper bij de schaar.
[…]

je handen vol wind en stuifmeel
in een trage middagwals […]

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn. […]