zelfs de meest donkere kerkramen
breken en schaduwen het verleden
stilte kringelt als wierook
uit ieders gebed van ooit
tijd in de kerk drijft klotsend
tegen de bezoeker op
maar dwingt nooit
zacht wachten op ieders dood
wil onbenoemd blijven
de zon pauzeert ’s nachts
achter rand van ons bestaan
rust versluiert rumoer
elke akker ligt braak
tot de volgende bloei
soms keert ’t hart terug
naar verwondering
in elke kerkganger
en het raam werpt kleurenvuur
over vloer van duisternis
licht buigt stilte tot eerbied
© Elsijn Eelsingh