Door Ben Stegeman op Liwwadders.nl
PowNed is wat er gebeurt wanneer puberale bravoure jarenlang subsidie krijgt zonder ooit volwassen te hoeven worden. Ze gedragen zich nog steeds alsof ze de straat vertegenwoordigen, terwijl ze al jaren fungeren als het opgefokte bijprogramma van de bestuurlijke klasse. Een soort Jack Russell van Hilversum: veel lawaai, veel happen naar enkels, maar zodra de echte macht binnenloopt, ligt het beestje keurig op zijn rug.
Neem hun recente documentaire over Forum voor Democratie. Het is het ultieme bewijs van hun journalistieke armoede. Het hele PowNed-adrenalinejournalistiekje bestaat uit één truc: iemand voor een camera trekken, opgefokt doen, er dramatische muziek onder zetten en vervolgens doen alsof je Woodward en Bernstein bent. Terwijl het niet verder komt dan verbaal vakkenvullen met een microfoon.
Wat daarbij pijnlijk opvalt, is het leger aan schimmige schimmen dat de revue passeert. Het overgrote deel van de geïnterviewden wil niet herkenbaar in beeld. Dat is niet alleen esthetisch armoedig; het ondermijnt de waarheidsvinding als een muskusrat in een dijk. Hoe serieus kun je een aanklacht nemen die vanuit de schaduw wordt gefluisterd, terwijl de maker doet alsof hij de moed der wanhoop in pacht heeft? Het is de ultieme lafheid: de ander de maat nemen zonder zelf met open vizier te opereren.
Ze spelen rebel, maar alleen binnen de veilige grenzen van wat Hilversum toestaat. De echte macht laten ze ongemoeid. Daarvoor zijn de netwerkfeestjes te gezellig, de subsidies te prettig en de carrièrekansen te kwetsbaar. Dus richten ze de camera liever op dissidenten en buitenstaanders. Dat is veilig. Daar krijg je applaus voor in de omroepkantine. Het is de publieke executieruimte van conformistisch Nederland geworden; een mediaversie van de schoolklikspaan die gilt: “Juf, hij denkt anders!”
Leest u verder via: https://www.liwwadders.nl/powned-de-jack-russell-van-hilversum/