Vooruit met de geit,
we doen de kerk de deur uit,
met twintig stuks schapen erbij,
ligt de kerkgang op apegapen,
en zijn de kerkbanken snel weer vrij.
Niks geen troost, geen bezinning,
in menig dorp is men diep in rouw,
want ze moeten het voortaan stellen
zonder eigen kerkgebouw.
De gewijde grond blijft
gelukkig nog wel bestaan,
voor wie gelovig van hier wil gaan.
Daar vindt men rust, geen strijd,
maar alles wel zonder samenzijn.
En zo verdwijnt voor de parochiaan
de bruisende ervaring van weleer:
lege banken, een stille kerk,
en straks misschien geen kerk meer.
Vooruit met de geit,
zo gaat dat tegenwoordig nu eenmaal,
maar als de kerk haar deuren sluit,
wordt niet alleen het gebouw kaal,
maar ook het heilige verhaal.
® Elsijn Eelsingh