Categorieën
Columns Niet gecategoriseerd

Beton, bluf en gebakken lucht: Waarom het Werelderfgoedcentrum Waddenzee en Cambuur uit hetzelfde vaatje tappen

Column door Ben Stegeman op Liwwadders.nl

Er is in het noorden een hardnekkige bestuurlijke ziekte uitgebroken: het megalomane ‘monumentencomplex’. Het recept is inmiddels even simpel als voorspelbaar. Neem een maatschappelijk warm en nobel doel (de opvang van zieke zeehonden of het waardig huisvesten van een traditionele volksclub) laat je veroveren door peperduur modernistisch staal-en-glasdesign, reken jezelf rijk met bezoekersprognoses waar zelfs Disneyland jaloers op zou zijn, en negeer elk realistisch scenario over de toekomstige exploitatie.

Het resultaat is altijd hetzelfde: een financieel wrakstuk waar de lokale gemeenschap, gedupeerde leveranciers en de belastingbetaler uiteindelijk de torenhoge rekening van mogen presenteren.

Wie de cijfers naast elkaar legt, ziet hoe stuitend identiek deze noordelijke blunders zijn. De totale kosten van het splinternieuwe Werelderfgoedcentrum Waddenzee (WEC) in Lauwersoog liepen op tot bijna 44 miljoen euro. Daarmee waren de kosten bijna exact hetzelfde als de beruchte schuld- en kostenberg van zo’n 45 miljoen euro rondom de realisatie van het nieuwe Kooi Stadion van SC Cambuur.

Zowel in Lauwersoog als in Leeuwarden liepen de bestuurders met een enorme berg boter op het hoofd. Onder het wapperende mom van regionalisme, clubliefde of het beschermen van ons werelderfgoed lieten zij de begrotingen gierend uit de hand lopen. Ramingen werden keer op keer opgerekt, omdat politieke wensdromen steevast werden verward met een waterdichte en sluitende businesscase.

Nog geen jaar na de feestelijke opening en de ontvangst van de honderdduizendste bezoeker van het WEC (een getal dat mijlenver achterblijft bij de hoogspanningsprognoses) staat het water het centrum al tot de lippen. De rekeningen blijven onbetaald, lokale aannemers wachten op hun zuurverdiende geld, en de continuïteit staat op het spel. Precies zoals de verstikkende hypotheek en de drukkende vaste lasten op het Cambuur-stadion de club voortdurend op de rand van de afgrond balanceren.

Het echte schandaal: Bestuurlijke straffeloosheid

Maar het meest stuitende aspect van deze financiële fiasco’s is niet eens de miscalculatie zelf. Bouwen is immers vooruitzien, en tegenslagen kunnen optreden. Het echte schandaal zit in de volstrekte afwezigheid van persoonlijke en politieke verantwoordelijkheid.

Leest u verder via: