Column van Jos van Noord op WâldNet.nl
Geregeld komt Mark Rutte een visje bij hem eten, vertelde Allie Simonis mij, tijdje terug. Allie studeerde af als huisarts, maar koos uiteindelijk voor de vishandel. Hij runt een paar voortreffelijke visrestaurants. Eigenlijk ook een soort van dokteren, vis is tenslotte razend gezond.
‘Weet jij wel wat jouw studie de gemeenschap heeft gekost?’ kritiseerde Rutte de visdokter ooit. Allie vertelde het mij zelf, nòg altijd bozig. Hij had meteen teruggeschoten op onze oud-premier: ‘Weet jij wel wat ik allemaal bíjdraag aan de samenleving, met honderdvijftig personeelsleden?’
Nu het huisartsentekort, vooral in Friesland en omgeving, misschien wel onze grootste gezondheidszorg is, moest ik er weer aan denken. Bij een info-avond voor patiënten in en rond Kollum, over vergrijzing onder onze overbelaste dokters, kwamen laatst honderden belangstellenden, twee keer zoveel als verwacht. Hoe krijg je jonge huisartsen naar onze regio?
Dan kijk ik naar Turkije, of naar Thailand. Daar moeten jonge, net afgestudeerde dokters eerst gaan werken in een verre uithoek, verplicht. Vijf jaar naar een achterafgebied, zo betaalt de jonge dokter een deel van de studie terug aan de samenleving. In Zuid-Korea duurt deze ‘doktersdienstplicht’ zelfs tien jaar.
De hardwerkende Nederlander denkt dat wij de beste medische zorg ter wereld hebben: helemaal niet waar! In België en Frankrijk is de zorg al tien keer beter. Denk maar niet dat je daar, na zo’n dure medische studie, achterover kunt gaan zitten. Drie daagjes in de week werken? Vergeet dat maar gauw. Zo nodig zeven dagen in de week.
Dat wondermooie doktersvak, waarin je mensen werkelijk béter kunt maken en ze ook kunt helpen om gezond te blíjven, is eigenlijk zoiets als de journalistiek: je moet er helemaal vol van zijn, anders moet je er niet aan beginnen. Je passie, dat moet het zijn. Altijd vol mededogen met je patiënten, dag en nacht, vierentwintig-zeven. Roeping heette dat vroeger. Lukt je dat niet en zie je het dokteren als baantje, dan deug je niet voor dat mooie vak. Kun maar beter niét kiezen voor zo’n dure studie, op kosten van de gemeenschap…
In Turkije schudde ik als verslaggever mee met de naschokken van een aardbeving in de bergen rond Van, niet ver van Iran. De jonge Turkse dokter die ik daar ontmoette, was de enige die wat Engels sprak. Afgestudeerd in Istanboel zorgde hij, zo goed en zo kwaad als dat ging, voor eerste hulp aan de aardbevingsslachtoffers. ‘Kom maar mee’, riep hij. Tussendoor moest-ie nog even naar de lokale gevangenis om wat pijnlijke kiezen te trekken: de huisdokter als manusje-van-alles. ‘Betere praktijkervaring bestaat niet’, glunderde de gedreven dokter.
Leest u verder via:
https://www.waldnet.nl/wn/nieuws/85240/Jos_gaat_los_Medicijn.html