Brekt
Tijd voorbij,
de brug ingestort.
Relatie uitgeput,
vertrouwen eenzijdig.
Te lang gereanimeerd,
d’ ander liet ‘t uitdoven.
Verliesverdriet
en onrechtwoede —
geen bedankje kon eraf,
totaal verraden.
Teruggetrokken in stilte,
liefgehad zonder houvast.
De geefgrens
is bereikt.
Hoe diep
onbalans kan zijn.
© Elsijn Eelsingh
Foto © Els Brouwer
voor één keer hebben ze al de tijd
van de wereld in hun armen gekruist
houden ze zichzelf in bedwang […]
avondval doet
nachtlicht zacht vallen
op grensmoment […]
Koester knuffels
klein en fijn,
krachtig en groots. […]
keel vol pijn
snot in kop
en poriën
overal te veel
van ’t goede
wat een gedoe
geproest
gehoest
gebubbel
geborrel
van groengeel […]
Lit ús in hûs fan stilte bouwe
Mei muorren fan leafde
En in dak fan frede
Mei keamers fol bliidskip
En in tún, […]
Omdat de ratten binnen staren
belegt mijn moeder buiten brood.
Mijn vader slaat de vliegen dood
die op de keukentafel paren. […]
aan alles plukkend
jakkert windbui hels
langs bedruppeld
donker raamglas […]
De misten liggen op het land, het licht
met schucht’re drift welt op,
weerspiegeld door het nevelmeer
verglinstering van sfeer in sfeer;
het zijpelt prikkelend tot
de mist staat opgericht […]
doffe dagen
doven mens
helemaal leeg
stomme dagen
tergen mens
tot stilte
duffe dagen
slopen mens
tot wrak
slechte dagen
breken mens
in stukken
domme dagen
roeren mens
te diep
scherpe dagen
snijden mens
tot kern
lichte dagen
dragen mens
met liefde
© Elsijn Eelsingh
Foto © Wim Schut