Categorie: Poëzie

Metersdiepe sneeuw
verbergt een roetige ziel,
brullend van angst
voor wat het niet weet. […]

Weergoden vergaderden urenlang totdat de mist opkwam en bij het naar huis gaan geen hand meer voor ogen zagen. ‘De mist kleurt maagdelijk wit’, zei de oudste god. ‘De fietssleutel is onzichtbaar in mijn handpalm’, aldus een godenzoon. ‘En mijn witte Simca is nergens vindbaar’, roept Elise, een wijze godin. […]

Ik heb de winter liefgehad.
De adem aan het raam,
De holte in de ijsbloem.
Een stem die zegt, ‘Hij werpt zijn ijs’,
Een driepunter, en dat op wintervoeten. […]

Mensen maken kennis met Vadertje Winter.
Wat een genot, die sneeuwbal gooiende kinderen.
Overburen maken een kunstzinnige sneeuwpop. […]

Mislukkingen krabbel ik
in zand van branding,
successen beitel ik krom in steen.
Succes blijft nooit hangen,
fiasco’s ook niet. […]

de trein snijdt
door de landerijen
soms nog net zo groen
als vers verdriet […]

De speelplaats is tijd om uit te sluiten
al wat niet past bij de klank van de klas.
De gemene deler stormt naar buiten,
blaast verzamelen op de middenas. […]

Moge uw handen geen ijsblokjes worden dit jaar,
uw vingers bruikbaar blijven voor koffie, applaus,
en ‘t zwaaien naar alles en iedereen. […]

rode harige streep
op kaal takkenpad
veerlicht in vaart
in onze hemel
steeds onderweg […]

in de achtertuin van het oude huis waarin ik woon |
liggen scherven van jonge dromen begraven
van liefde die te vaak kruiste met verbod
en van onuitgesproken zaken vermengd met winterharde spijt […]