Paars van kleur,
Daagt niemand mij ongestraft uit.
Hard ben ik niet,
maar mijn zacht hart
kent zijn grenzen
en bewaakt ze scherp, doornig.
Alleen dan volgt veerkracht
tussen stenen.
In tegenwind.
Ik bloei vooral als
stemmen zeggen:
“Moet jij niet doen!”
Ik hoor niet op een vaas,
ik ben geworteld in grond,
onverschrokken.
Ik ben niet makkelijk te verzorgen,
niet comfortabel,
maar altijd loyaal
aan de grond die leert:
buig alleen
voor een te hoge berg.
Dus mijn hart staat open,
ik neem mijn plaats in.
In deze wereld,
in deze tijd.
En maak geschiedenis.
Stekelig waar nodig,
vol paars van leven.
© Elsijn Eelsingh