Categorie: Poëzie

Uitgehuild en lusteloos uitgeput
nog net ‘t bed bereikt
bij vorige zonsondergang. […]

Weemoed schetst diepere gronden en leidt menigmaal tot tranen. Verdriet snijdt door open wonden. Dat biedt soms kans op ruimte en bressen tegen hardheid van het bestaan. […]

Zo kalm als op een vlot van helderheid
en rust, gelegen op mijn rug
dreef ik de ochtend in, het ochtendlicht,
land, lucht en water waren één en zonder dat
er van hun eigenheid maar iets verloren ging. […]

Stilte krijst
kernbesef in ons.
Zwaarbeladen
verdiepte emoties
te fragiel voor ‘n stem.
Stilte, onzichtbaar,
totaal verloren,
in verre woorden
van ooit.
Verborgen in ruimtes
tussen geluiden,
die we ’t liefst
niet horen. […]

Zij ontkomt niet aan het lege beeld van eerder. Haar liefste moeder komt er in een herinnering langszij. […]

Telefoon gaat
auto rijdt
hand aan stuur
vriend paniekt:
“Waar zijn stofzuigerzakken te koop?” […]

mild en moedig
gerichte benadering
nooit geldingsdwang
vanuit zachte zielsdrang […]

In schaduw
gloeide liefde
nu vertraagd in stilte,
grijpen vingers van as
puur lucht.
Ogen, eens sterren
kenden elkaar,
nu lichtloze spiegels. […]

Auto's, gelach, geraas: alles slaat dood
op zeven hoog. Ik hoor alleen mijn spons

en het verkouden knarsen van het staal
waaraan ik hang. Soms spreekt een wolk mij aan […]

Is het vandaag of gistren, vraagt mijn moeder,
bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed.
Altijd vandaag, zeg ik. Ze glimlacht vaag
en zegt: zijn we in Roden of Den Haag ? […]