Categorie: Poëzie

gesijpel
één voor één
vanuit
hemelhoog
plassen vormend
spiegels van lucht
speelt ’t spel van regen
gesop en gespetter
schuurt dag schoon […]

In een woestijn van zon, dicht langs de zee
staan de platanen in een brede allee;
dorstige herten, plotseling betoverd
en in hun ren naar ’t water star gebleven,
het groene lichaam wit gevlekt, hoornen geloverd,
het wit gewei breed opgeheven. […]

Prutwinterdip
Tot aan nek in prut,
winterdip knaagt aan knieën,
witte dag zonder randjes.
Fragiele sneeuwvlok als plaksel
hecht wereld tot één adem; […]

Uitgehuild en lusteloos uitgeput
nog net ‘t bed bereikt
bij vorige zonsondergang. […]

Weemoed schetst diepere gronden en leidt menigmaal tot tranen. Verdriet snijdt door open wonden. Dat biedt soms kans op ruimte en bressen tegen hardheid van het bestaan. […]

Stilte krijst
kernbesef in ons.
Zwaarbeladen
verdiepte emoties
te fragiel voor ‘n stem.
Stilte, onzichtbaar,
totaal verloren,
in verre woorden
van ooit.
Verborgen in ruimtes
tussen geluiden,
die we ’t liefst
niet horen. […]

Zij ontkomt niet aan het lege beeld van eerder. Haar liefste moeder komt er in een herinnering langszij. […]

Telefoon gaat
auto rijdt
hand aan stuur
vriend paniekt:
“Waar zijn stofzuigerzakken te koop?” […]

In schaduw
gloeide liefde
nu vertraagd in stilte,
grijpen vingers van as
puur lucht.
Ogen, eens sterren
kenden elkaar,
nu lichtloze spiegels. […]

Auto's, gelach, geraas: alles slaat dood
op zeven hoog. Ik hoor alleen mijn spons

en het verkouden knarsen van het staal
waaraan ik hang. Soms spreekt een wolk mij aan […]