De titel van deze bijdrage is natuurlijk afgeleid van het boek ‘Een dagje naar het strand’ van auteur Heere Heeresma (1932-2011) waarover ook een film verscheen. Maar de betreffende strandwandeling tussen Sint Maartenszee en Petten van begin juni 2026 kenmerkte zich door andere componenten.
Voor de wandeling was ik redelijk tot goed voorbereid, omdat ervaring leert dat het lopen over zand zwaarder is dan over asfalt. Mijn kameraad en ik startten beneden aan de duinen bij Sint Maartenszee. Hij nam direct het voortouw tot aan het strand, waarna we geregeld een stuk van elkaar verwijderd doorliepen. We werden geconfronteerd met een kleine regenbui, maar dat werd niet als vervelend ervaren.
De zee was kalm. Af en toe passeerde een enkele wandelaar ons. Het enige wat opviel was een zeehond die een enkel moment zijn kop boven enkele golven uitstak en weer verdween. Na ruim twee kilometer te hebben afgelegd, zakte ik tot over mijn enkels weg in het zand. Geen probleem natuurlijk.
Het werd gezellig tijdens een uitstekende lunch in het strandpaviljoen ‘Zee en Zo’ ter hoogte van Petten aan Zee. Vriendelijk personeel spraken we mee en ook met enkele vrijwilligers van het Nationaal Ouderenfonds. Zij assisteerden bij een gezellig uitje van 65-plussers uit diverse delen van ons land op deze locatie.
Enkele keren werd een bekend lied gezongen, zoals ‘Jan Klaassen was trompetter … in het leger van de Prins’. Ons dagje naar het strand werd hierdoor versterkt met een sociale dimensie.
De terugweg vertelde mijn kameraad, die het gebied goed kent, over de Hondsbossche Zeewering. Ook ontmoetten we een Spaans sprekende fietser, die vanaf Brugge naar Noord-Denemarken fietst. Zijn frame, stuur en bagagedrager waren voorzien van bidons, tasjes met kleding en reserve onderdelen. Op zijn rug droeg hij een ietwat grotere tas. We zagen hem vol goede moed het hoge duin afrijden. Vermoedelijk zou hij ergens bij Harlingen de nacht doorbrengen.
Ook passeerden we op enkele honderden meters de gebouwen van de kernreactor Petten. Mij werd verteld dat er nogal ‘wat slimme koppen werken‘. Intussen pijnigde een volgend hoge duin mijn licht kwetsbare rechterknie. Gelukkig werd ik gerustgesteld dat dit het laatste hoge obstakel was.
Op de Afsluitdijk was het rond 14.30 uur al behoorlijk druk. Na een kleine twintig minuten passeerden we Kornwerderzand. Bij aankomst in de Waterpoortstad stonden de huiskatten van mijn wandelkameraad te wachten op overheerlijk blikvoer van een bekend merk. ‘Die beesten kosten me handenvol geld‘, mompelde hij.
Wiebe Dooper