Door Jeroen van der Kallen ©
Omdat de zon in alle hevigheid ons bestookt met warme stralen zonlicht ben ik naar de zijtuin verhuisd. Lekker in de schaduw met een goed boek en een koud biertje binnen handbereik.
Af en toe kijk ik op uit mijn boek als er geluiden door de straat gaan die mijn aandacht trekken. Tot twee keer toe pleeg ik een telefoontje en maak ook een praatje met een passerende buurman die zijn hoogbejaarde Stabij uitlaat.
Soms toe hoor ik “hoi buurman Roen” wanneer een van de kinderen uit de buurt langs komt fietsen. Ik zwaai en beantwoord de groet. Plotseling hoor ik de paniekroep van een vrouwtjesmerel die al snel overstemd wordt door het “geka” van een kauwenfamilie.
Het zal toch niet? Ik speur de bomen voor mijn huis af naar de herkomst van deze geluiden. Het geroep van de kauwtjes houdt aan, wordt heviger en stopt dan uiteindelijk. Volgens mij ben ik akoestisch getuige geweest van de moord en het daarna opeten van één van de merelkindertjes.
Sommige dingen wil je ook niet zien.