Column van Ben Stegeman op Liwwadders.nl
Het is een bekend fenomeen: als iets niet in de Ring van Amsterdam gebeurt en er geen marketingplan aan ten grondslag ligt, dan bestaat het voor de Randstedelijke duider pas vanaf het moment dat de eerste VVV-folder werd gedrukt. Wetenschapsredacteur Maarten Keulemans presteerde het deze week in de Volkskrant om de paasvuurtraditie te degraderen tot een naoorlogs marketingtrucje. Volgens hem zijn die torenhoge vuren in het oosten pas in de jaren 50 en 60 door de VVV “aangezwengeld” om toeristen te lokken. Het daarvóór? Dat was slechts wat “boerengedoe met vuurtjes.”
Je moet maar durven.
Laten we de geschiedenislessen er even bij pakken die blijkbaar bij het Meertens Instituut onderin een stoffige lade zijn blijven liggen. Al in 742 na Christus maakten kerkvaders zich druk om die hardnekkige, heidense vuren. De kerk probeerde het ritueel te kerstenen, te verbieden en in te dammen, maar de boer liet zich de brandstapel niet afpakken. Waarom niet? Omdat die vuren symbool stonden voor de overwinning van het licht op de duisternis, voor de vruchtbaarheid van het land en voor de tucht van de gemeenschap. Dat is geen “gedoe”; dat is cultureel DNA dat al twaalfhonderd jaar in de grond zit gebakken.
De bewering dat we dit doen voor de “toerist” is misschien nog wel de grootste onzin. Iedereen die wel eens met de poten in de modder bij een paasvuur heeft gestaan, weet: we doen dit niet voor de dagjesmensen uit Rotterdam. Er is geen hippe merchandise, geen entreekaartje en de gemiddelde toerist uit het westen keert halverwege om zodra hij merkt dat zijn designerjas naar decennia-oude rook begint te stinken.
Leest u verder via: https://www.liwwadders.nl/het-is-wie-we-zijn-wij-zijn-het-paasvuur/