Allerliefste Tina,
Of wij zeurpieten zijn, vroeg je me in je laatste brief. Dat zal best. Als het onderwerp een ander niet interesseert, de mening van de ander bevalt niet of komt niet uit, dan word je al gauw weggezet als zeurpietje. Lekker makkelijk, dan hoef je er ook niet over na te denken, klaar.
Zelf lees ik m’n krantjes altijd heel kritisch en vind ik het juist leuk om na te denken over wat-er-staat. Op de lagere school – meer opleiding heb ik niet – kreeg ik dat al mee van de leraar, die zei: ‘Je moet altijd goed lezen wat-er-staat! Dat is zó belangrijk’, en ‘daar hebben ze in Den Haag zelfs een ministerie voor opgericht: het ministerie van Verkeer en Wat-er-staat!’
Kritisch kijken, niet alles voor zoete koek slikken. Ik geef het toe: dat is wel mijn ding. Ik heb gemerkt dat, zodra je kritisch kijkt, dingen die je bijna dogmatisch worden voorgespiegeld, zeker ook in ons papieren hoofdblad van Friesland, toch vaak heel anders zitten dan je op het eerste gezicht zou denken. Dan beland ik al snel op de tegenweg. Op ‘de weg er tegen in’, schreef Bertus Aafjes: ‘en dat is van alle wijsheid nog maar het begin.’
Te vaak worden in hoofdartikelen in de link(s)e Leeuwarder, die meestal niet gaan over Friese aangelegenheden want daarover ventileert de krant maar hoogst zelden een mening, belangrijke aspecten over het hoofd gezien. Wel felle kritiek op Trump, die met geld de omroepen naar zijn hand zet, aan de andere kant van de oceaan. Terwijl in Friesland precies hetzelfde gebeurt! Kennelijk zwijgt de LC daarover liever. Van die dingen. De weg er tegen in, ik hou er wel van: tegenwind moet! Daarom lees ik vaak de ingezonden-brievenpagina het eerst. Al denk ik soms: je moet het wel eens zijn met de redactie, anders is er voor jouw brief geen plaats! Ben benieuwd hoe jij hier in staat. Geniet je wat van het najaar? Ik kijk al weer uit naar je volgende brief.
Liefs & hartelijks van je
Tinus
Hallo Tinus,
Met een stille bewondering lees ik je post. Je bent een echte volhouder, een nieuwsvreter van het allerbeste soort en fel gekant tegen journalistieke ijdeltuiterij.
De indeling van mijn werkdag staat niet toe om de Leeuwarder Courant dagelijks te raadplegen. Een andere, en niet minder relevante, factor houdt in dat er weinig tot geen bijzondere artikelen in staan. Dit regionale dagblad wordt door steeds meer mensen beschouwd als een zeer aardige dorpskrant met een flinke provinciale tint. En dat lijkt me een redelijke omschrijving.
Ook besteedt de krant teveel aandacht aan ziektes en kwalen. Soms lijkt het alsof je een medisch bulletin aan het lezen bent. Dit is een doelbewuste keus, want lezers lezen graag emotionele kwesties over leven, ziekteproces, lijden, sterven en dood. En die lijn kan je doortrekken naar de vele gesprekken waarin aandacht is voor het beleven en het ervaren van allerlei onderwerpen door de geïnterviewde. Al met al teveel human interest.
Net als Omrop Fryslân schort het in de LC aan diepgravende politieke berichtgeving. Journalisten tikken een braaf en oppervlakkig stukje over een al dan niet interessant gemeentelijk vraagstuk en dat is het. Er zijn overeenkomsten met een ambtelijke cultuur. Natuurlijk zijn er bij de LC verslaggevers die iets boven water willen halen en dat aan lezers doorgeven. Maar zover ik deze krant volg, constateer ik dat in een te geringe mate.
Nog een fijne dag, Tina