Column door Carla Hoetink
Lef had het kabinet-Schoof wel, maar verder ontbrak er nogal wat.
Gauw vergeten dat kabinet-Schoof, zo klonk het dit voorjaar op een sociaal mediakanaal. Een invoelbare reactie misschien, maar geen verstandige. Actief vergeten is een daad van politiek die historisch gezien meer reden tot zorg geeft dan actief herinneren.
Gelukkig heeft de eerste poging tot ‘historiseren’ niet lang op zich laten wachten. Politiek wetenschappers uit verschillende disciplines analyseren in een nieuwe bundel van het Montesquieu Instituut hoe het kabinet-Schoof een breuk vormt met zijn voorgangers. Redacteuren Simon Otjes en Jeroen Vervliet destilleren twee centrale thema’s: allereerst het radicaal-rechtse, populistische karakter van regeringspartner PVV, dat het kabinet onmiskenbaar kleurde; en, als direct gevolg, de erosie van de politieke cultuur – in termen van omgangsvormen en institutionele verhoudingen.1)
Wie de bijdragen achter elkaar leest, ontwaart nog een derde lijn: het kabinet-Schoof zat muurvast in de achteruitversnelling. De coalitiegenoten vonden elkaar in de praktijk vooral in wat ze niet wilden: niet door met de Spreidingswet, weg met het integratiebeleid, niet onverkort verder met de pensioenwet, geen ontwikkelingssamenwerking, geen klimaatbeleid, geen investeringen in onderwijs en onderzoek.
Leest u verder via: https://www.parlement.com/column/202605/het-kabinet-dat-vastzat-de-achteruit