Een historicus en studievriend, afkomstig uit een Overijssels dorp, en net als ik rond 1990 woonachtig in Groningen, bezocht destijds enkele keren Parijs. Hij was een grote liefhebber van de Franse taal en cultuur.
De historicus had de Franse taal zichzelf aangeleerd. Daarnaast bezat hij naast het vak geschiedenis een akte Duits om in het voortgezet onderwijs les te geven. In de loop der jaren ontwikkelde hij zich tot een ervaren kundig geschiedkundig onderzoeker en publicist.
Onder meer in het Instituut voor Geschiedenis aan de Grote Rozenstraat werkten we in het collegejaar 1984-1985 samen aan een referaat over de verspreiding van kernwapens in een merkwaardige collegegroep, die onder leiding stond van docent Soetendorp, een familielid van de bekende rabbijn met dezelfde achternaam. Ondanks een goede samenwerking met de studievriend, ging ik zelden met hem een biertje drinken in de Groninger binnenstad. Hij was niet een echt gezelligheidsdier.
Na ons afstuderen bleven we nog zeker een jaar of vijftien contact houden en bezocht hij enkele keren de Franse hoofdstad, zoals reeds aangekondigd. Tijdens een van zijn laatste reizen, stapte hij bij een bepaald metrostation verkeerd uit en kwam terecht in een van de banlieus (voorsteden) bij Parijs. Er ontstond een behoorlijke angst bij hem vanwege de onveilige sfeer, met name door het grote aantal jongeren dat er op de late avond dreigend over straat liep. De Groninger historicus bereikte door snel door te lopen het volgende metrostation en kwam binnen een half uur veilig in zijn hotel terecht.
Mijn kameraad vertelde verder dat de politie veel meldingen uit de banlieus negeerde. Als er wel werd opgetreden, trok een getraind politieteam eropuit om keihard op te treden. En dit lokte wederom nieuw agressief gedrag uit.
Al met al hebben de huidige gewelddadige verschrikkingen in Frankrijk reeds een jarenlange achtergrond. En daar zijn de laatste decennia nog enkele factoren bijgekomen, zoals verwaarloosd onderwijs, weinig samenhang in de uitvoering van sociaal-maatschappelijk beleid en de onderschatting van de islamisering.
De verschrikkingen in Frankrijk zijn dus niet zomaar ontstaan. Rond 1990 werd door mijn vroegere studiekameraad al een tipje van de sluier opgelicht.
Wiebe Dooper