Een vrouw en man zijn op straat gezet. Ze zoeken een woonstee om de hete zomer in dit najaar te vergeten. Voorlopig zijn ze gevestigd in een ruw houten tuinhuis middenin mist en regen.
Het is geen domein voor een bulderende lach. Nauwelijks biedt het iets om verder naar uit te kijken. Het paar ziet slechts werklui dat plaggen verzamelt in het verderop gelegen achterland.
Het stel heeft vooral zichzelf. Zij een blonde die houdt van het lopen op wollen sokken. Hij stuurs en recht uit de klei getrokken. Brengt de naderende pakjesavond ietwat verlichting?
Haar cadeau wordt hem opgespeld. Een hilarische surprise tot benoeming in een Ridderorde. Zij is blij met het tennisracket en de tot dan toe ontbrekende accu voor d’r ouwe dieselauto.
Een verlangde witte kerst volgt. Daarna strenge vorst met zwierend schaatsen op de vliet. Het is een herstart van een Hollandse liefde, gelegen op een volkstuin met schemerig zicht op Dordt.
© Tekst Wiebe Dooper
© Foto Wim Schut