Mijn dierbare Tina,
Van je laatste brief ben ik wat geschrokken, al begrijp ik je best. Want ik ken je intussen een beetje. Het is toch echt niet de bedoeling dat al het rotnieuws tenslotte onder je huid kruipt en je het onmachtige gevoel geeft dat je er ’toch niks aan kunt veranderen’.
Je stem en je pen zijn belangrijke wapens in je strijd om gerechtigheid, Tina!
Het ergste dat ons kan gebeuren is dat we moe worden en dusdoende niet meer zien dat anderen het nog zoveel beroerder hebben.
Zelf moet ik telkens denken aan Ria Lubbers, de altijd vrolijke maar diepbewogen echtgenote van een van onze langst zittende premiers. In de tijd van de grote hongersnoden in Afrika, waarbij zij zich enorm inzette om te redden wat er nog te redden viel, schreven mensen haar soms dat zij ‘doodziek’ werden van de krantenfoto’s van uitgemergelde kinderen. Dan belde Ria die mensen thuis op: ‘Als u al doodziek wordt van de foto’s in de krant, dan kunt u misschien wel nagaan hoe die hongerende kinderen zich voelen!’
Daar houd ik me aan vast, lieve Tina! Wij zijn paradijsvogels. Waar mankeert het ons nou aan?
Zelf ben ik, met alle ellende die wij dagelijks aan ons voorbij zien trekken in de krant en op tv, vooral bang dat wij na ons verscheiden verwijten krijgen. Zoals veel oudere mensen nu nog met enorme zelfverwijten zitten over de jodenjacht tijdens de bezetting. Zij zagen het gebeuren en zij zwegen.
Nu staan de kranten dagelijks vol van massamoord en vernietiging en de tv slaat geen bombardement over. En wat doen wij, wat deed jij? Dat houdt me bezig, Tina. Dat we niets hebben geleerd en straks wéér die verwijten zullen krijgen.
Natuurlijk moeten we nu en dan ook ontspannen, vooral doen! Maar vergeet die arme drommels niet!
Veel liefs van je zo toegenegen
Tinus
Beste Tinus,
Het doet geen psychische pijn dat vaak vreselijk wereldnieuws, hoor. Maar het is gewoon niet leuk. Zo eenvoudig ligt dat voor me.
Ruud Lubbers had een formidabele echtgenote aan Ria. Hij was natuurlijk niet vaak thuis. Volgens mij is hij de beste premier die we ooit in Nederland hebben gehad. Zijn dossierkennis op tal van beleidsterreinen oversteeg dat van nogal wat collega-vakministers.
Ook beschikte Lubbers over een fantastisch politiek instinct, dat hem jammer genoeg aan het einde van zijn loopbaan – met de opvolging van kroonprins Elco Brinkman – even flink in de steek liet. Op een CDA-partijcongres in 1994 kondigde Lubbers aan op Ernst Hirsch Ballin te gaan stemmen en niet op de nummer 1 van de kieslijst: Elco Brinkman.
Ach, de tijd was rijp voor een andere politieke wind in ons polderland. Het was de beurt aan PvdA-premier Wim Kok om twee paarse kabinetten leiding te geven.
Momenteel is Henri Bottenbal de partijleider van het CDA. Hij heeft nog geen bijzondere indruk op me gemaakt.
Veel liefs, Tina.
Eerder verscheen: