De boer melkt elk dag de koe, volgens gewoonte reeds eeuwenlang.
De boerin lust geen boerenkool, zoals twee generaties ervoor.
Hier blijft eeuwig rust, ook al gaat de ruilverkaveling door.
Het boerenleven blijft een niemandsland, je dringt er nooit in door.
Op de boerderij hangt een zweetlucht en er is geen tijd voor flauwekul.
De boer is dol op ’t koebeest, maar vergrijpt zich aan een schaap.
De boer zegt: ‘Doe jij maar gewoon, ik doe al gek genoeg.’
De boerin blikt verder en flirt met het hoofd der school.
Niets is haar menselijks vreemd en da’s ook doodgewoon.
Foto © Wim Schut
Tekst © Wiebe Dooper