Schoften, zei Jetten. Dacht ik niet. Laten we eens ophouden elkaar enkel ná te praten. Vrijheid vieren, bedacht ik mij deze vrijheidsweek, is vooral: vrijdenken. Mijn vrijheid is ook andermans vrijheid. Denk niet altijd ík, probeer liever wíj.
Jette’s opmerking lijkt mij nogal ondoordacht. Mijn vrijheid, op het schofterige af.
Emmertje rode verf. Uren voor de herdenking was de smurrie al weer van dat monument af. Niemand raakte gewond, de stilte niet doorbroken, de schoften liepen niemand voor de voeten, opereerden evenmin zelfzuchtig. In tegendeel!
Eventjes werden we gewezen op hypocrisie: slachtoffers herdenken van gruwelijke massamoord meer dan tachtig jaar geleden en tegelijk wéér wegkijken nu hun nakomelingen dezer dagen evenzo weerzinwekkend tekeer gaan. Door medemensen, hun bezette buren, systematisch de dood in te jagen.
Weer tienduizenden slachtoffers, meest kinderen en hun moeders. Genocide, iedereen ziet ’t. Etnische zuivering, beweren deskundigen. Apartheid, onmiskenbaar. Ongemakkelijk, zeker op zulke mooie gedenkmomenten.
Stil staan is mooi. Maar denk na. Emmertje rode verf. Schoften?
Nederland wentelt zich in z’n gedenkcultuur. Het gedenken tot doel verheven. Misschien kunnen wij ons beter afvragen hoe te voorkomen dat herdenkwaardige misdrijven opnieuw gebeuren… Onze stem verheffen zodra het weer die kant op gaat!
‘Kijk niet alleen terug, maar kijk ook vooruit,’ riep burgemeester Kanter Breuker van Tytsjerksteradiel deze week zijn medeherdenkers op. Massaslachtingen, zoals wij ze herdenken, vinden nog altijd plaats. Vandaag weer, ook gister nog.
Leest u verder via: https://www.waldnet.nl/wn/nieuws/84269/Jos_gaat_los_Bevrijd.html