Column van Jos van Noord op WâldNet.nl
Dat mannen niet deugen, weet ik al sinds hier ’s ochtends de Leeuwarder op de deurmat valt. Doorlopende verhalen over vrouwen die niet meer veilig naar buiten kunnen, terwijl het binnen ook al geen pretje is.
Wanneer dat komt door ontheemden, van huis uit nu eenmaal grensoverschrijdend bezig, dan meldt de krant dat liever niet. Mannen zijn viezerikken, sowieso. Maar als ze van de regenboog zijn, dan steekt de redactie de vlag uit. Zo’n kwiervlag. Op gewone kerels wordt neergekeken. Voor dié verkrachters en aanranders wordt elke dag gewaarschuwd. De Leeuwarder doctrine, zeggen wij thuis.
Over grensoverschrijdingen: laatst moest ik even in Duitsland zijn. Warempel een verpletterde glimlach toen ik bij de supermarkt eventjes de deur open hield voor een leuke Fraulein met twee volle boodschappentassen. Zo kan het dus ook, dacht ik nog: wat een feest. Kom daar in Friesland eens om, zo’n onbevangen glimlach. Een hijs voor je harses kun je krijgen.
Meer dan veertig jaar werkte ik voor de Gezondverstandkrant. Net als verslaggeefster Saskia, die met ernstig gezicht in elke talkshow komt vertellen over vrouwen in verdrukking. Dat ik wel eens denk: zijn we niet ’n tikkeltje doorgeslagen?
Leuk op de sjans-toer, zeiden we vroeger. Andere tijden.
‘Tis helemaal niet meer leuk,’ hoorde ik bij Blijfvanmijnlijf. ‘De situatie is heel ernstig,’ beweert zelfs Dolle Mina: ‘Elke week verkrachtingen, geregeld ook moord.’ Vrouwen lopen gevaar, er valt niks te lachen.
Veel nieuwkomers wordt blijkbaar niks verteld over onze manieren, belangrijker is dat zij zichzelf kunnen zijn. In hun herkomstlanden zitten vrouwen doorgaans thuis. Bij ons moeten zij over straat kunnen. Veilig. Ook op de fiets, ook in het donker. Dan gaan we dus niet lopen etteren, doe effe normaal.
Toch laat ik me niet ontmoedigen. Op onze smalle Friese zeedijk is het gewoonte om elkaar voorrang te geven. Je laat de ander passeren, naar gelang het uitkomt. Daarbij zeg je mekaar vriendelijk gedag. Vandeweek ook weer bij zo’n blonde Friezin op de fiets. ‘Hoi!’ riep ik opgewekt. Werd ik me daar hooghartig weggesnoven, alsof ik een smerig voorstel had gedaan!
Gewoon gedag, doe mij nou een lol. Die verongelijkte tronie.
Leest u verder via:
https://www.waldnet.nl/wn/nieuws/85619/Jos_gaat_los_Mooie_glimlach.html