Skotland. Sach een foto in it blad Nature fan in ouwe brug aldaar. Bin nyt su fan de landskappen maar wu dat toch ff kwastueel bejubele su’n moai hoekje.
Hadden se daar net as in Japan de earste sendelingen maar funksjoneel de nek omdraaid, hadden ze hun eigen Keltische kultuer noch had, de sufferts. Okeee, wy hewwe it zelf ok nyt ferder skopt dan Bonifatius wat ferfroegd hemele te laten.
As je it dna fan dat Skotse folk es goed onder de microskoop houe siene je fooral roodharige molekulen in korte rokjes, met in spraakstoornis op de R, met in fergroate lever, met de neiging understatements te produsearen sudra de bodem fan in glas whisky sichtber wurdt en met een ferslaving om elkaar te pletten met groate palen na in ‘ferkearde’ opmerking. Sit toch wat kristlike onderdrukking fan gefoelens in suden je sege, it ferloochenen fan it werklike slagersdna fan ‘e Vikingen.
Nou fereare se daar heul heftich in dichter met de naam Robert Burns. Hew dy man hier dan ok maar op de brug setten met in dromerige blik in syn fertroebelde ogen. Hier folgt 1 fan syn gedichten ‘Red red rose’, prachtig op melodie setten daar, hoor maar es:
The poem itself:
O my Luve is like a red, red rose
That’s newly sprung in June;
O my Luve is like the melody
That’s sweetly played in tune.
So fair art thou, my bonnie lass,
So deep in luve am I;
And I will luve thee still, my dear,
Till a’ the seas gang dry.
Till a’ the seas gang dry, my dear,
And the rocks melt wi’ the sun;
I will love thee still, my dear,
While the sands o’ life shall run.
And fare thee weel, my only luve!
And fare thee weel awhile!
And I will come again, my luve,
Though it were ten thousand mile.