In de wintermaand januari kocht ik een lot van een speelster van korfbalclub Werp met Plezier. Afgelopen weekeinde werd ik op de hoogte gebracht van een winnende prijs: een duraflex-fototoestel.
Binnenkort komen twee bestuursleden van Werp met Plezier de prijs overhandigen. Dat is natuurlijk een klein feestje waard. Schoonmoeder haalt gebak en de woonkamers worden grondig gestofzuigd. Ook de ramen ondergaan een flinke wasbeurt. Schoonvader neemt voor de zekerheid de postduiven mee naar zijn eigen hok, want soms kan de geluidsoverlast van het koeren nadelig doorwerken op de aanwezigheid van bezoek.
Voorlopig ga ik ervan uit dat het duraflex-fototoestel gemakkelijk te bedienen is. Uiteraard weet ik wat een diagframa is, sluiterwaarde, isowaarde en zoiets als belichtingscompensatie. De twee bestuursleden leggen andere zaken nog wel uit, zoals: de zebra-functie, de back futton focus, de rasterweergave, bracketing en focus peaking, beweren mijn schoonouders. Ze voegen eraan toe dat het duraflex-fototoestel nog veel meer mogelijkheden biedt met het maken van prachtige beeldopnames van de natuur, menselijke portretten en mooie oude gebouwen.
Stilletjes aan word ik nerveus om die uitermate dure fotocamera straks in huis te hebben. En had ik dat lot maar nooit gekocht, denk ik. Daarnaast ben ik technisch, dus ook digitaal, een onbenul, en uitleg over zaken die me niet boeien, val ik demonstratief bij in slaap. En zoiets kan ik de twee goedwillende bestuursleden van Werp met Plezier niet aandoen.
Vanavond ga ik bellen met het bestuur van Werp met Plezier om de dure fotocamera om te ruilen tegen een pak diepvrieskroketten. Dat lijkt me alleszins redelijk. Wees eens eerlijk: een overheerlijke kroket op een vrije avond is toch het beste wat je op de bank voor de televisie kan overkomen!
Hidde Misp