Categorie: Poëzie

Gedachten
Ik ken ze van jaren
Waarin we willen dat tijd
Geen aanvang kent […]

contact in verbinding
over en weer tot
keer - dan is ’t zover […]

De bladeren vallen in de gele grachten;
Weer keert het najaar en het najaarsweer
Op aarde waar donkre harten smachten
Der levenden. Hij ziet het nimmermeer. […]

Nu rijpt de herfst de rijkgebronsde peren;
De sappige applen glansen, rood en goud,
En prachtig prijkt, gelijk een tooverwoud,
Het bosch, dat groen in purper doet verkeeren. […]

route van nasporen
in verleden wie wat waar
rij vol dode feiten
lokt gepuzzel uit
hoe en waarom […]

Nog eenmaal door de weide,
nu bijna waterdiep,
ruisend voort schrijden,
badend in grasgezwiep; […]

een stad voor mijn verjaardag
met mensen huizen en een plein
een vijver met daarin een zwijn van
steen een kleine perenboom vol merels
en kerels wil ik van die potige met […]

vol gortdroog gruis
en zielzoet gekleefde
herinneringen in
stilste uren beleefd
hanteer penseel en doek
op afstand menig maal
ter reflectie – want anders […]

Ze ontkomt niet aan het vage beeld van vroeger. Haar liefste moeder komt even in een herinnering langszij. […]

I

Haar armen glad en blank in ’t lome
van donker tule, veel parfum en lippen
van karmijnrood – ik zie de tippen
van haar borsten deinend gaan en komen.

II

Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken – diep en blank.

III

Haar benen lang en glad – zij lacht en ligt
loom achterover – ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.

IV

Zij lacht me door de spiegel toe, en let
daarbij op het effect van haar geschminkte ogen
Wat denk je, zegt ze traag, heb ik de bogen
van mijn wenkbrauwen goed aangezet?

Anna Blaman (1905-1960)