Categorie: Poëzie

DT bleek rozigblond,
met fijne schuimbellen
die van onderaf opstijgen
en de manchild tot leven wekken.
Het bruist zichtbaar,
prikkelt moutig zijn tong,
ontvlamt de mond
en jaagt langs gehemelte
naar smaak en meer. […]

Gras ademt groen van angst.
Daarboven, de hemel openbrekend,
zingt de leeuwerik,
schel en ongepast.
Ver weg schrikt
een kudde hoeven op, […]

Graag toer ik met schoonmoeder op de tandem. Zij zit voorop en ik neem plaats achter haar. Mijn zeer sterke schoonmoeder trapt ferm door, want door mijn houten been fiets ik voor spek en bonen mee. Een feestelijk tochtje. […]

In volkomen vervreemding geven
aan de onbereikbare overkant
in permanente overlevingsstand
velen hart en ziel never nooit aan dit land.
Niet gezien en nimmer gehoord worden,
hecht men te ondiep of totaal niet. […]

Nog negentien jaren samen te gaan,
dan ronden wij een eeuw
van leven in vrede en vrijheid -
al staat veiligheid soms
onderaan. […]

Sinds gister bezit ik een kleurenfout.
De dokter appt het zonder mededogen door.
Het is een onbedwingbaar letsel. […]

Vroeger was het een must,
mooi meegenomen als het lukte,
geeft nu evenwicht in drukte. […]

Ik open 't raam en laat het najaar binnen,
Het onuitsprekelijke, het van weleer
En van altijd. Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatste beminnen. […]

Koffieloze leegte
is drijven in nevels
van hoop op knuffels
zonder einde […]

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag. […]