Categorie: Poëzie

Dit wordt een droef gedicht. Ik weet niet goed
waarom ik dit geheim ophoest, maar sinds een maand
of drie geloof ik meer en meer dat poëzie […]

wanhopig vriendjes willen wordend
wuift wildeman hand op en neer […]

Niet langer dan mijn ogen sterf ik, weet je.
Ik heb de stad gezien, het water en de wegen
en in zoveel zand van vragen en begeerte
schorpioenen onder de hiel gezet, geknield
met open vingers, met een prisma in de ogen.
Ik heb het zand tot glas gebrand. […]

achter nacht
zeilt ze binnen
vooreerst nog
koel doorspekt
met flodderige bries […]

Het is de weemoed naar dit bewonderde land
Uiteinden van de zee overgaand in heuvels
Op velden knechten die oogsten
Een bos vol geuren omringt een ven […]

blote nu verstrikt
zich telkens weer
in nevels van ooit
wat was de grootste
liefde levenslang […]

strak glad in werkpak
ten opzichte van
tenue de pensionado […]

Op een stoel gesmeten, je haren geroofd.
jouw hoofd, jouw straf. Had je maar
niet moeten bestaan.

Rechtop gezet en weer voorover
geduwd boven een grijze gootsteen […]

De zomer etst de hoeven en abdijen
in het geduld van zand.
Het beeldhouwwerk van vee op een groen land,
daarnaast loopt water vreugdevol te schreien. […]

stilte sluipt moordend rond
dreigt verdwaald in en buiten
speelt “kiekeboe” met toekomst
verzinkt wie ik ooit eens was […]