De glazen stolp van Rijkswaterstaat
Door Ben Stegeman
Het Wad is geen schilderij waar je alleen met je handen op je rug naar mag kijken. Toch is dat precies de kant die we opgaan. Wie de hartenkreet van een waddenschipper op facebook leest, voelt de pijn van een cultuur die langzaam wordt gesmoord in regeldrift en papieren werkelijkheden.
Er heerst een vreemd soort nostalgie bij de overheid: het verlangen naar een ‘nulpunt’. Een moment in de tijd waarop de natuur “perfect” was, vastgelegd in een Natura 2000-model. Maar natuur is geen statisch object; het is een dynamisch proces. Soorten komen, soorten gaan. Dat heet evolutie, geen crisis. Maar in de kille logica van de modellen telt alleen de afwijking van de norm. Als de werkelijkheid niet past in de rekensom van de ambtenaar, dan moet de werkelijkheid (en dus de mens) maar wijken.
Neem de waterkwaliteit. We horen constant dat het “slecht” gaat. Maar slecht vergeleken waarmee? Als je de Waddenzee meetlat legt langs een kristalhelder Zwitsers bergbeekje, ja, dan scoort de modderige, brakke Delta onvoldoende. Maar wie verder kijkt dan zijn neus lang is, ziet dat we sinds de jaren ’50 een enorme sprong voorwaarts hebben gemaakt. De vissen zijn terug, de zeehondenpopulatie is explosief gegroeid. Toch wordt er gedaan alsof we aan de rand van de afgrond staan.
Leest u verder via: https://www.liwwadders.nl/als-we-niet-uitkijken-is-het-wad-over-twintig-jaar-een-dode-grijze-vlek-op-de-kaart-ecologisch-verantwoord-volgens-de-modellen/