Mijn echtgenote Hildegonda oogde tevreden, toen ze aan het einde van de zaterdagmiddag de huiskamer huis binnenstapte. Op een voor haar wat krampachtige manier, zei ze: De introductieles van de lachcursus verliep niet soepeltjes. Dankzij een ruim unaniem raadsvoorstel van GroenTegenPoen, een zonder meer bijzondere partij in de gemeente WESTWIJD, werd de lachcursus mogelijk gemaakt.
Waren alle wethouders aanwezig?, vraag ik. Jazeker, Berend Roodhoek en Nouri SalaBim van EenSterkWijd, Karin-Loesanne van Merkelman en Afrodiete Kroket van HelderGlas waren er. En natuurlijk de tweepersoonsfractie van GroenTegenPoen bestaande uit Grinus Plakzweet en Gerarda-Pietsje Boterdeeg, aldus Hildegonda.
Het valt me op dat je wat terughoudend antwoord geeft. Hoe komt dat? Hildegonda schraapt haar keel en dan komt het: Er werd nauwelijks spontaan gelachen, terwijl cursusleider Piet-Paul PutJurk enorm goed zijn best deed. Hij vertelde bij binnenkomst enkele formidabele grappen en zijn bloemetjesdruk en krullenpruik brachten – merkwaardig genoeg – een bescheiden hilariteit teweeg.
Heeft het een en ander een politiek getinte oorzaak?, vraag ik. Ja, vrijwel zeker wel. Plakzweet en Boterdeeg zijn van mening dat de vier wethouders verzaken. Als zij overgaan tot spontaan en dus openlijk lachen, ontstaat een te gelijkwaardige verhouding met de raad en in dat geval worden teveel allerlei onderwerpen in een te vroeg stadium prijsgegeven, aldus Hildegonda.
Dit houdt in dat de politieke cultuur van WESTWIJD bovenin de bestuurlijke hiërarchie angstig is, beweer ik. Die uitspraak kan ik me in vinden. Met Plakzweet en Boterdeeg wordt daarover eens verder van gedachten gewisseld, besluit Hildegonda.
Wiebe Dooper