Allerliefste Tina,
Net weer terug van vakantie valt mij meteen op dat iedereen hier altijd doorlopend in gesprek is. Moet je eens proberen je bank te bellen, je huisarts, het energiebedrijf of de ANWB ! ‘Al onze medewerkers’ zijn er altijd uren in gesprek en bovendien ‘is het momenteel erg druk, probeert u het later nog eens!’ Dat ik dikwijls denk: geef dan een stelletje welopgevoede werkstudenten een bijbaantje, om tenminste de telefooncentrale te bedienen…
Het is enkel nog appen, en chatten met zo’n AI-robot. Lekker goedkoop, dat wel natuurlijk en onze bedrijven en instellingen met miljoenenwinsten hebben het zwaar genoeg… zo’n robot meldt zich bovendien niet om de haverklap ziek en raakt ook niet zwanger, want niemand wil het met zo’n robot doen.
Het is kennelijk best nog leuk om een bedrijf te runnen, maar een akelige bijkomstigheid vormen die rottige klanten, de zeurpieten die ook wel eens wat te vragen hebben! Daarom schepen we die gerust af met een computersysteem van als medewerkers vermomde robotten.
Bij de ING kun je al helemáál niemand meer aan de lijn krijgen en wanhopige klanten die in paniek de noodlijn bellen, worden daar meteen afgepoeierd. Zelfs de krant is onbereikbaar – zul je een nieuwtje hebben!
Kom je er als klant niet uit – ‘de antwoorden op al uw vragen vindt u op onze website’ – dan kun je niet eens proberen om een (mee-)levende medewerker aan de lijn te krijgen: een tombola met enkel nieten.
Het is een doodenge volksziekte geworden en ik voorspel je, mijn lieve Tina, dat eerdaags alleen nog bedrijven met medewerkers van vlees en bloed het gaan overleven. Bij al die robotgerunde firma’s lopen de klanten massaal weg! En terecht. Waarom is de ABN-AMRO zo’n succes bij vermogende bejaarden? Deze bank is er achter, heeft een seniorenlijn voor dove oudjes, waar altijd een normaal, geduldig mens de telefoon opneemt. Moet je eens proberen, Tina: een verademing! Een dikke knuffel van je toegenegen
Tinus
Lieve Tinus,
Jouw verhaal spreekt me zeer aan en het aangekaarte onderwerp is -maatschappelijk wat breder gezien – nog een of twee graadjes erger.
Denk maar eens aan het gehannes met wachtwoorden, inlogcodes en ga zomaar door.
Internationaal gezien is het lang niet altijd even gemakkelijk te betalen met een ING-pasje. Dat merkte ik toen afgelopen zomer een betaalde oversteek van het Deense Hirtshals naar Kristiansand in Noorwegen werd gemaakt. Een uit Nederland afkomstig echtpaar dat me hielp, kwam er ook niet uit, waardoor ik genoodzaakt was aan het loket een bootkaart te kopen.
Afgelopen week ontving ik van Vodafone een mail met allerlei aanbiedingen, omdat ik negen jaar klant ben. Echter, het bleek niet mogelijk terug te mailen. En om van die aanbiedingen gebruik te maken, moet ik door een moeras van ingewikkelde zaken heen. Al met al hebben bedrijven, overheden en maatschappelijke organisaties maling aan niet ontwikkelde digitale burgers. Nogal wat opa’s en oma’s worden met digitale betalingen geassisteerd door kleinkinderen.
Af en toe wierp ik de voorbije dagen ook een blik op de Algemene Beschouwingen. Zonder daarover in detail te treden, weet ik vrijwel zeker dat vooral het CDA met de volgende verkiezingen het kind van de rekening wordt. Onder leiding van Bontenbal worden de cultuurhistorische banden met het platteland in een vrij strak doorgesneden. Deze man is helemaal niet geïnteresseerd in de agrarische sector, maar opereert louter vanuit macht.
Hopelijk acclimatiseer je snel. Heb je de eerste hutspot alweer achter de kiezen?
Groetjes van Tina