Tijdens het kerstfeest, de dagen daarna en op nieuwjaarsdag gaan kinderen met kleinkinderen veel op bezoek bij pake en beppe. Dat is een familiegewoonte natuurlijk, maar pake Geert vindt het klef.
Hij kijkt met verbaasde ogen hoe zijn kleinzoon Laurentius-Simme wordt opgevoed. Tijdens het kerstdiner, dat beppe Antsje dagenlang heeft voorbereid, is schoondochter Ymkje-Rosanna druk in de weer met haar vijfjarig zoontje.
De aardappelen zijn iets te zout voor hem, zegt Ymkje-Rosanne, waarna ze van tafel gaat om voor Laurentius-Simme een glas water in te schenken. Vier minuten later huilt het kind, omdat de boontjes te heet zijn opgediend, aldus de nogal zorgzame moeder.
Als beppe Antsje het vlees snijdt voor Laurentius-Simme begint-ie weer te huilen, want van vlees krijgt hij huiduitslag, volgens Ymkje-Rosanna. Pake Geert en zoon Gerrit-Oene eten intussen door en doen alsof er niets aan de hand is.
Als beppe Antsje het overheerlijke toetje van abrikozenijs op tafel zet en Laurentius-Simme één lepeltje ervan proeft, wordt een derde huilbui in gang gezet. Al met al is het geen echte kerstsfeer aan tafel.
Nadat de tafel is afgeruimd, neemt pake Geert het woord tegenover Gerrit-Oene en Ymkje-Rosanna: Tijdens jullie bezoek heb ik kenmerken gezien van een slecht pedagogisch gebeuren. En: Laurentius-Simme huilt niet maar jammert. Als de opvoeding op deze wijze doorgaat wordt mijn kleinzoon een vervelende aandachttrekker.
Volgend jaar gaan pake en ik beide kerstdagen wel naar de Chinees, besluit beppe Antsje.
Wiebe Dooper