Column van Jos van Noord op WâldNet.nl
Zodra we onze dreinende schoolkinderen naar huis sturen, omdat het in de kokende klaslokalen voor de juf niet meer te harden is, hebben we er nog een probleem bij: wie vangt ze thuis op?
Alle ouders werken. Moet vanwege de hypotheek, de dure vakanties en de hoog oplopende dagelijkse kosten. Onze scholen als kinderopvang. De emancipatie zet goed door.
De toeslagenaffaire, nog lang niet afgewikkeld en wie heeft er nou van geleerd? We gaan gewoon op de oude voet voort. Corona! Uit de verhoren komt telkens de belangrijkste vraag naar voren: waar moeten we in hemelsnaam heen met de kids?
Kinderen hebben we om de lusten, de lasten leggen we liefst bij anderen.
In een grijs verleden, als ik dan thuis kwam van school, stond er op tafel altijd een kopje thee met twee Mariakaakjes, vast ritueel. ‘En dan gaan we eerst even vertellen: wat hebben we vandaag geleerd? Graag het héle verhaal.’
In de grote vakantie speelden we op straat, een enkele keer met zo’n stadsbus naar de dierentuin. Heel soms een ijsje, zo’n mierzoet vanilleblok van Jamin met de C, tussen twee wafels. Dat waren nog eens feestdagen!
Kinderen moeten nu vier keer per jaar op wereldreis. Hoe verder weg, hoe beter. We pendelen wat af tussen Ibiza, Aruba, Bangkok en Dubai, zo leuk allemaal. We zitten op voetbal, op zwemmen, op dansen en op motorcross, op hockey en op tannis natuurlijk, en elk weekeinde moet er minstens een uitje zijn, anders slaat de verveling toe.
Leest u verder via: https://www.waldnet.nl/wn/nieuws/84708/Jos_gaat_los_Hittestretch.html