Adriaan Coorte, de meester van de sobere stillevens, had een periode dat hij maar één ding kon schilderen: doodskoppen. Zijn vrouw, die een hekel aan somberheid had, werd er tureluurs van. Elke keer als ze de trap opkwam met een schaal verse haring stond ze oog in oog met haar eeuwigheid, wreed neergekwast op een doek.
Op een kwade dinsdag, toen Coorte voor de zoveelste keer een schedel met een verdwaalde mot aan het bijwerken was, knapte er iets bij haar. “Adriaan,” riep ze, “kun je niet eens iets vrolijks schilderen? Stillevens met bloemen, kaas, asperges … We moeten ook verkopen he, leven …’
Coorte mompelde dat ware kunst niet over vrolijkheid ging maar over vergankelijkheid. Dat was het verkeerde antwoord…Voor hij het wist raakte een hard brood zijn schildersbrein. Het gerucht gaat verder dat een Delfts bord in dezelfde logistieke baan uiteindelijk het pleit beslechtte.
En toen, alsof een engeltje op zijn kwast pistte, dwaalde zijn blik af naar de groenteman die buiten zijn kraam opzette. Een bundel witte asperges, bleek en statig, lag uitgestald. Het licht viel erdoorheen alsof ze een innerlijk zonnetje hadden. Coorte, nog nagloeiend van de echtelijke schermutseling, zag ze opeens niet als groente, maar als kleine, breekbare zuilen van een vergane tempel. Dit wordt mijn nieuwe focus dacht hij. Het werden er uiteindelijk 7 stuks. Ondergetekende zit inmiddels op 2 stuks terwijl het servies nog heel is. Ook een kunst.
Door Klaas Oedzes ©