Jarenlang was Eénling in de gemeente Reestbroek het enige raadslid voor een landelijke partij. Een partij, die ooit kroonjuwelen had en haar actievelingen (nog steeds) aanspoort vooral voor ‘de macht’ te gaan; en dat had hij goed in de oren geknoopt. Niemand kon ooit aangeven wat de inwoners opgeschoten waren met het raadslid, inwoners varieerden in hun mening van ‘aordig’ of ‘Die man kan zo praoten, allennig krieg je er zo’n zalverige smaak van in de bek’ tot ‘hij draait toch muziek bij de omroep’.
Bij een vorige verkiezingsronde stond een dappere tegenkandidaat paraat, die het handjevol leden in meerderheid graag als lijsttrekker had gezien; plek 2 op de lijst was Eénling te min, daarom kwam de toegang tot de vertrouwde omroep aardig van pas, dat geeft toch wat mogelijkheid tot vrijpostigheid: plotse meldingen over PTSS-verleden deden de gedoodverfde lijsttrekker de das om. Tja, inclusiviteit komt bij deze partij alleen periodiek van pas; dan dus nummer 2!
Vervolgens knikte Eénling een paar jaar ja en amen, want dan kom je bij de volgende ronde misschien wel in aanmerking voor een kroonjuweel op je hoofd. En zie daar: de oppermachtige lokale partij kwam op het idee twee eenmansfracties aan zich te binden: Eénling, die niemand voor de poten liep en Kukelhaan, die vanaf dat moment z’n rode kukel hield. Wethouder Eénling had zijn doel bereikt en het smaakt naar meer! Nieuwe ronde deze maand, nieuwe kansen. Dus fluks een indrukwekkend nietszeggend videootje gemaakt met het van een vroegere partij gejatte ‘het kan wèl’.
In elk geval: op de partij van Eénling stem ik niet!
Annigje T. Broekeman-Wijland