De dag van het onbeschreven blad heeft geen geschiedenis. De kalender wordt ongezien omgeslagen.
Het aanwezig groen valt terug door dreigend rood. Nerven snoeren dicht in het spel van natuurlijk sterven.
Feit is dat de herfst geleidelijk zijn ingang krijgt. Loof op loof stapelt zich op een zachte bodem.
Over tal van weken valt het avondrood tegen vijven. Dan verlangt gemoed naar verzoening.
Tekst © Wiebe Dooper
Foto © Annemie De Wijk