Door Anne Bos op Parlement.com
In een kabinet is een goede verstandhouding tussen de minister-president en de minister van Financiën cruciaal.
“Als hij knorrige geluiden maakt of boze gezichten trekt, zeg ik nee”. Oud-premier Van Agt paste in september 1981 naar eigen zeggen stiekem de tafelschikking in de Trêveszaal aan, kort voor de eerste bijeenkomst van de bewindspersonen-in-spe die het kabinet-Van Agt II zouden gaan vormen. Hij verplaatste de naambordjes opdat hij minister van Financiën Fons van der Stee recht in de ogen kon kijken. Financiële wensen van collega-ministers zou hij onmiddellijk toetsen aan de gelaatsuitdrukking van Van der Stee, die hij als oude studievriend blindelings vertrouwde.
Binnen een kabinet is een goede verstandhouding tussen de minister-president en de minister van Financiën van belang. Van Agt had kennelijk leergeld betaald, want in een eerder kabinet onder zijn leiding ging het juist op dat vlak mis: in 1980 trad minister van Financiën Andriessen af omdat hij zich niet kon vinden in het voorgenomen beleid van het kabinet-Van Agt/Wiegel. Andriessen zag tot zijn leedwezen dat het voorgenomen bezuinigingsplan Bestek ’81 niet uit de verf kwam en besloot zijn ontslag in te dienen. In zijn dagboek schreef hij woedend dat Van Agt hem had laten vallen als een baksteen.
Leest u verder via:
https://www.parlement.com/column/202609/de-minister-president-de-schatkistbewaarder