de gouden brief
de waan, dacht over de zin van het bestaan
over aardse dingen, terwijl de tijd van leven en de momenten gingen
druk met dode have, het gemiste station van de overgave,
overgave aan alles wat leeft en eerste adem geeft
zoekend naar grote antwoorden, dansend over dunne koorden
over de duizelende diepte van wat zich niet met woorden laat vangen
tot in de hoogste wetenschappelijke rangen
de formule over het ontstaan maakte ons een ogenblik vrij,
want toen het echt gebeurde waren we er immers niet bij
de waan stal de genialiteit als een dief, maar kwam nooit verder dan een retrospectief
al pakt de meest begaafde het woord, het diepe weten werd niet gehoord.
verrek toch denker, met je verwaande faam, wij zijn een ziel met een lichaam
voor de cynicus klinkt het dom, maar het is werkelijk niet andersom
de aarde is het tijdelijke thuis, we zijn hier met een opdracht op weg naar huis
misschien gaan wij ooit leren, dat wij als nietige mens de Hoogste niet kunnen definiëren
omdat te kunnen ervaren, zouden we de genialiteit evenaren
het einde van het verhaal, denken is soms het middel, maar vaker de kwaal
misschien spreek ik figuurlijk voor doven, het werkelijk logische antwoord is 100% vertrouwen en geloven.
al kunnen we het niet meten, het is de bron van het diepe weten
er verandert niets door een nee, want dit is onomstotelijk de formule voor het splijten van de zee
als je het niet voelt is het niet dat je verliest, het is de winnaar die er telkens opnieuw voor kiest
de oneindig intelligente waan maakt grappen en is toch te dom om uit het denken te ontsnappen
het bedient op uw wenken, maar u kunt u niet gelukkig denken
© Siebren de Ringh
Foto © Wim Schut
