Categorieën
Poëzie

HET KIND EN IK

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos. […]

Categorieën
Poëzie

lEDEREEN RONDOM MIJ

ik verneder en vernietig
iedereen rondom mij

publiek puur decor
sluipt slaafs sukkelig
voor het paleis van mij

ik ben beleid
ik heb recht van haat
gekroond als harlekijn
dat kan er maar eentje zijn

gestut op horde horzels,
hysterische opgejutte angst

macht erotiseert
macht kleineert

tot de gulzigste guillotine valt

© Elsijn Eelsingh

Categorieën
Poëzie

TECHNOPERFECTO

In een wereld van techbro’s
is het zozo gesteld met de mens. […]

Categorieën
Poëzie

Verslaving: Vuur dat uit is, is geen vuur!

Bezieling en brandstof
maken een brand samen.

Lucifer ontvlamt ‘t aanmaakhoutje,
hier en daar een warm vlammetje.

‘t Vuurtje moet branden, niet smoren,
dus luchttoevoer is een duurzame must!
Zet de schuif maar wagenwijd open,
‘t fikkie zoekt dan wel ‘n weg naar boven,
d’ roes in ’t gemoed stijgt met verve op,
vonken beregenen regelrecht ‘t hart :
“Ik zal hitte in jou brengen, smoorheet!!!”

De vuurzoeker gaat op in z’n vurige vervoering,
vergeet z’n omgeving geheel voorgoed,
wordt dé allesverwoestende vuurzee zelve.
Vlammen knetteren continu door ‘t brein en ’t lijf:
“Wil vliegensvlug snel ziel, hout en lucht!”

Niet ’t vonkengif, doch d’ vlamhonger doodt!
De zoekende ziel zoekt d’ te verre bluswaterbron
in de rokerige kosmos van oncontroleerbaar vuur.
Vlamzucht alleen is de innige drift der vlammenzee,
de vereiste brandpreventie totaal genegeerd.
De 100 % kans op gehele houtverbranding
werkt alsmaar weer verslindend verslavend.
Stokers dichtst op d’ vulkanische hitte,
branden snelst op en verliezen lijf, ziel en zaligheid!

Doch stooklust kent kentermoment:
Vuur zonder lucht en hout
verlaat de verbrande koude ziel…
enkel nog zwartgrijze as.

© Elsijn Eelsingh


Categorieën
Poëzie

DE EENVOUD VAN GELOVEN

Ik beloofde achter gesloten deuren
er over te spreken de rest van mijn leven, zou het gebeuren […]

Categorieën
Poëzie

WAAROM SNEEUW WIT IS

Weergoden vergaderden urenlang totdat de mist opkwam en bij het naar huis gaan geen hand meer voor ogen zagen. ‘De mist kleurt maagdelijk wit’, zei de oudste god. ‘De fietssleutel is onzichtbaar in mijn handpalm’, aldus een godenzoon. ‘En mijn witte Simca is nergens vindbaar’, roept Elise, een wijze godin. […]

Categorieën
Poëzie

ONRUST

Onrust verlangt ruimte,
schurkt tegen wanorde aan,
galmt hinderlijk in de tijd
van toen, nu en altijd. […]

Categorieën
Poëzie

WAAROM DE KOE ‘BOE’ LOEIT

Een koebeest is geen dom rund, indien u dat denkt. Een koe of stier en niet te vergeten een hoogwaardig ontwikkeld kalf blijven dicht bij zichzelf. Soms geldt dit ook voor een puberale hokkeling. Dit betekent dat er gewoonweg boe wordt geloeid. […]

Categorieën
Poëzie

VERKWIKT STERVEN

Vrijheid vangend
wandelt het hoofd met lijf
op de bebladerde ondergrond
vol kleuren van verval. […]

Categorieën
Poëzie

IJSKOUD

grondwet aan d’ kant
hart aan haat verpand
zero kritiek ooit nog in krant
toffe vriendjes met Rusland
migrant kleumend in grensrand
rechtspraak graag tot figurant […]