Categorie: Poëzie

Zo kalm als op een vlot van helderheid
en rust, gelegen op mijn rug
dreef ik de ochtend in, het ochtendlicht,
land, lucht en water waren één en zonder dat
er van hun eigenheid maar iets verloren ging. […]

Water is als vuur,
vechtend om rechten.

Ons land staat met te hoog water,
door te korte pijpen
te verschrompelen,
van Rijn, Waal,
Maas en IJssel tot aan de zee.

Het duwt ons onder,
met de kop in het slijk.
Gewoonlijk
laat water ons leven,
tot onder NAP,
omringd door dijken.

Maar valt de zee droog?
Dan biedt het geen doorgang,
maar drijft het ons uiteen.

Waar water stroomde,
trekt de droogte scheurende schrammen.

© Elsijn Eelsingh

Te moe om genoeg wakker te zijn…
verleidt blauw licht mijn ogen,
doet mijn geest op volle toeren draaien,
hoor al vogels buiten zingen,
schuldbewust en gesloopt,
tot mijn hoofd uitgeput op het kussen valt.
Uiteindelijk. […]

Het gouden zongezwier,
een ogenblik,
hoog maakt stil plezier
de leeuwerik. […]

Het hoofd vol kevers
hangt ogen aan elke boom,
zodat je het moeras van je ziel
binnenglijdt als een garnaal,
terwijl je uilen op het mos zitten. […]

Clara Walstra schotelt ons deze ochtendpracht voor. Sereen en ademloos. Niet veel wil ik aan deze prachtige foto toevoegen, alleen een passend vers van dichteres M. Vasalis (1908-1998). […]

Gaten in de hemel starend,
alsof de lucht brandt,
vermoed ik dakschade. […]

Zij voert haar strijd tegen verval,
al weet zij die verloren. […]

Zoveel soorten van verdriet,

ik noem ze niet.

Maar één, het afstand doen en scheiden.

En niet het snijden doet zo’n pijn,

maar het afgesneden zijn. […]