Categorie: Poëzie

Spaarzame klanken zeilen
door stille straten.

Nog vroeg in de ochtend,
de zon nog niet ontstoken,
enkel vervagende sterren.

Nog even
en de hemel is diep donkerblauw,
tijd om te navigeren.

Dan volgt helder blauw,
oranje en goud.

Nog even
dan breekt een stralende lichtkrans
door de wolken
en over de kim,
recht je gezicht in.

’t Is voorbij, die nacht
van slapen en liggen
in Morpheus’ armen,
vol droom of nachtmerrie.

Nu enkel nog
opstaan.
En gaan met die banaan.

© Elsijn Eelsingh

Het dorpsfeest is een terpklucht.
De polonaise gaat door de biertent.
Eén zielenpoot staat aan de grond genageld. […]

Avondstilte bestrijkt de ochtend, die van de nacht de middag. Licht blijft schijnen over daken, lanen en grachten. […]

Ons Westen: nu een glazen draak,
ooit de prinses op de koeienrug,
machtig nu in welvaart,
breekbaar bij elke Sint-Joris
die de stroom kaapt. […]

Toen ik jong was, bestond ik in vormen
Van het leven, dat komen zou:
Een vervoerend de wereld doorstormen,
Een lied en een eindlijke vrouw. […]

Het kleine huis, dat aan de spoorbaan staat,
Waarlangs de koorts van ’t reizen komt gevlogen,
— De bonte wasch hangt aan de lijn te drogen —
Wie weet, hoe zacht daarbinnen ’t leven gaat? […]

Het is de weemoed naar dit bewonderde land
Uiteinden van de zee overgaand in heuvels
Op velden knechten die oogsten
Een bos vol geuren omringt een ven […]

In de Winkler Prins las ik het woord klaaggeluk. Ik omarm het. Het brengt geluk in hogere sferen. […]

Wij sloegen hem aan 't kruis. Zijn vingers grepen
Wild om de spijker toen 'k de hamer hief -
Maar hij zei zacht mijn naam en: 'Heb mij lief -'
En 't groot geheim had ik voorgoed begrepen. […]