Categorie: Poëzie

September opent wild.
Het wordt een herfst die bijt. […]

Nog wat geblindeerd
door droomzand
wrijf ik mijn ogen uit,
om vandaag
kleurrijke uren te beleven
vol vrije tijd. […]

ik zeg je, Plinius, het is september.
de dichters keren in ’t getij.
en vruchten rijpen aan de warme muren,
vergeet dat niet: het zijn de laatste uren […]

Waar het bed met hen
al vele jaren slaapt
leggen ze hun geringde handen […]

Grondwet verplicht,
toewijding en trouw
aan democratie! […]

Ik open 't raam en laat het najaar binnen,
Het onuitsprekelijke, het van weleer
En van altijd. Als ik één ding begeer
Is het: dit tot het laatste beminnen. […]

Spaarzame klanken zeilen
door stille straten.

Nog vroeg in de ochtend,
de zon nog niet ontstoken,
enkel vervagende sterren.

Nog even
en de hemel is diep donkerblauw,
tijd om te navigeren.

Dan volgt helder blauw,
oranje en goud.

Nog even
dan breekt een stralende lichtkrans
door de wolken
en over de kim,
recht je gezicht in.

’t Is voorbij, die nacht
van slapen en liggen
in Morpheus’ armen,
vol droom of nachtmerrie.

Nu enkel nog
opstaan.
En gaan met die banaan.

© Elsijn Eelsingh

Het dorpsfeest is een terpklucht.
De polonaise gaat door de biertent.
Eén zielenpoot staat aan de grond genageld. […]

Avondstilte bestrijkt de ochtend, die van de nacht de middag. Licht blijft schijnen over daken, lanen en grachten. […]