Categorie: Poëzie

Slagzij makend,
met hoofd bedekt
door wollige krachten,
enkel neus nog vrij
voor de luchtfontein
van warme waterlucht,
onder snurkjes uitgestoten,
tot het lijf
in slaapstand. […]

Laat
heide vrij voor herders die er eeuwenlang met schaapskuddes dolen, grazend van bosrand, langs hunebed met hoedende hond in zicht […]

Als de maan overdag
tussen schuimkoppen
voorwaarts zeilt,
boven flapperend
wasgoed aan de lijn,
varen mijn gedachten
geruisloos mee
naar het dromenland. […]

vrijheid
verdwijnt
nooit
vrijwillig
eist altijd
verzet […]

Wat interessant, daar dient de waarheid zich aan. Gelukkiger kan de mensheid niet zijn, evenals het dierenrijk. De vos verliest zijn streken en het paard blijft vredig op stal. […]

Nog deint het graan,
goud in golven,
elke korrel vol
zomergloed
en kiemkracht. […]

Ik dood urenlang tijd met een natte washand op mijn lichaam.
Intussen geselt de hitte door de straten en wurmt zich in huizen.
Een zinnig woord lukt niet. Het gaat louter over zweten. […]

Drones doen hun ronde,
de robot zaait het graan.
De tractor rijdt zelfstandig,
het land kan zonder boer bestaan. […]

Stilaan nadert het najaar. In de tussentijd valt geen spat regen. Het Heegermeer en De Fluessen vallen droog. […]

Ongezien zijn
maakt eenzaam.

Nooit klinkt de vraag:
“Wat kan ik voor je doen?”
“Hoe gaat het met jou?”
“Hoe ging het vandaag?”

Gewoon gevraagd worden,
zonder eerst te hoeven zeggen
dat dit of dat
je is overkomen.

Oprechte belangstelling
voor hoe jij leeft
is liefde:
pilaar van wederkerigheid.

Want “Hoe gaat het met jou?”
ligt bij jou
altijd voor op de tong.

Jij,
altijd oprecht nieuwsgierig,
zoekend naar verbinding,
altijd bereid
tot gratis
morele en emotionele steun.

Zonder wederkerigheid
sluipt de kou naar binnen.
In een ongevoede relatie
overleeft uiteindelijk
alleen
de stilte.

Elsijn Eelsingh