Categorie: Poëzie

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag. […]

'Ik is ik', zei de gek.
Zelfreflectie is geen spiegel die breekt,
maar een raam dat opent,
een ademruimte
waar ik leer te groeien,
te kennen,
en te zijn:
'Ik', zei de gek. […]

afgesloten van rest
kleine wereld
geen zicht

vol belofte
in glimmer
zonlicht

verhult
wat er komt
vandaag

© Elsijn Eelsingh

Ik zou een dag uit vissen,
ik voelde mij moedeloos.
Ik maakte tussen de lissen
met de hand een wak in het kroos. […]

Dromend van een wereld
waar tijd en ruimte niet om
aandacht vragen,
maar tot stof vervagen.
Neemt ze mij mee in haar
vlucht, beloftes smelten
voordat ze uitgesproken zijn.
Ik laaf me aan haar warmte. […]

gesijpel
één voor één
vanuit
hemelhoog
plassen vormend
spiegels van lucht
speelt ’t spel van regen
gesop en gespetter
schuurt dag schoon […]

Haar tred langs de Oude Waal valt op in de bovenkamer van een grachtenpand. Ze wuift vriendelijk naar de zwerver, die iedereen in het centrum kent. […]

Toen ik jong was, bestond ik in vormen
Van het leven, dat komen zou:
Een vervoerend de wereld doorstormen,
Een lied en een eindlijke vrouw. […]

In een woestijn van zon, dicht langs de zee
staan de platanen in een brede allee;
dorstige herten, plotseling betoverd
en in hun ren naar ’t water star gebleven,
het groene lichaam wit gevlekt, hoornen geloverd,
het wit gewei breed opgeheven. […]