Categorie: Poëzie

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo'n pijn,
maar het afgesneden zijn. […]

We hebben vandaag op straat gespeeld.
De storm en ik.
Hij geeft een duwtje in m'n rug
dan duw ik hem weer terug.
Ik blaas hem weg en rust wat uit.
Vandaag ben ik een buit die hij niet los wil laten.
Zo spelen we een tijdje door.
Dan ben ik en dan staat hij weer voor. […]

Een steen is hier gegroeid, god weet hoe. Uit
speelgoed misschien, uit de vergeten namen
van kleine behulpzame dieren, uit het geluid
dat wind maakt in een donkere kast. Uit tranen. […]

zelfs de meest donkere kerkramen
breken en schaduwen het verleden […]

Er huilt een ruige rauwe rilling over
de gemeenschapsrug en de kale kruinen
van ’t uitgestrekt duister wereldse woud.
‘d Woeste gril ontmoet door de bomen het bos niet
en door ‘t bos de andere bomen niet meer. […]

Voor een eeuwige straf komen de witte wieven uit het moeras.
Niemand wordt ontzien; ook al bent u twee Drentse turven hoog. […]

Alle wolven geven pootjes leren kinderen op school in Wassenaar.
In Bloemendaal slaapt een Koningspoedel tussen papa en mama in.
En in Bussum zit een Chihuahua met een slabbetje aan tafel. […]

Ziel zonder recept
zweeft, zigzaggend,
als ademzucht
van boven naar benee. […]

Het kleine huis, dat aan de spoorbaan staat,
Waarlangs de koorts van ’t reizen komt gevlogen,
— De bonte wasch hangt aan de lijn te drogen —
Wie weet, hoe zacht daarbinnen ’t leven gaat? […]

DT bleek rozigblond,
met fijne schuimbellen
die van onderaf opstijgen
en de manchild tot leven wekken.
Het bruist zichtbaar,
prikkelt moutig zijn tong,
ontvlamt de mond
en jaagt langs gehemelte
naar smaak en meer. […]