In de stilte van de dag
draaft het paard van tijd
daverend door je planning,
hortend en stotend.
Soms moet je rechtsomkeer
en dan weer opnieuw beginnen.
Een moment voor jezelf
proberen te winnen.
Eén, twee, drie… en opnieuw,
hinnikt het paard van tijd.
Je bent te laat voor dit en dat,
nergens in je agenda een gat.
Gesteiger en geweiger,
van het altijd maar moeten,
nooit eens even zelf iets mogen.
Nog vele hordes te nemen,
voordat gewonnen wordt.
Nooit momenten om even te dromen,
geen tijd om tot jezelf te komen.
Zelfs niet voor een kopje thee,
het paard dendert maar door,
en jij holt mee.
Maar ooit, op een dag,
houdt het paard halt,
dan drink je je laatste thee…
terwijl jouw tijd je galop staakt.
® Elsijn Eelsingh