Allerbeste Tina,
Je laatste brief laat me niet los. Onze premier als huisvader, met z’n vrind. Een vriendin moet daarvoor het kind leveren. Dat ik dacht: wanneer je dan zo’n aandrang voelt om je te bekommeren om een kind, zijn er dan nog niet genoeg ontheemde kinderen die best wat liefde & aandacht kunnen gebruiken?
Het barst van de kinderen van wie de ouders zijn overleden, omgebracht of omgekomen in allerlei conflicten. Nee, zij willen hun éigen kind! Maar welbeschouwd is daar niks eigens aan.
Het akelige gevoel bekruipt me dat het weer om ‘ik’ draait, om wat zíj willen. Dat arme kind zèlf is helemaal niet interessant! Het gaat er om wat zíj wensen, die wensouders! Kijk ons eens!
Je kunt op zóveel manieren echt wat betekenen voor armzalige kinderen die tussen wal en schip zijn gevallen, die geen ouderliefde kennen omdat hun ouders er, hoe dan ook, niet meer zijn.
Ik hoef aan anderen niet voor te schrijven hoe zij hun leven inrichten, maar een… kind. Een kind is geen productiegoed dat je je zomaar even kunt toe-eigenen. Een kind is van z’n vader en moeder… die bijna mystieke band. Natuurlijk kun je proberen om in te springen als ouders zijn weggevallen. Dan help je een kind en je verrijkt ook je eigen leven, tot-uw-dienst. Maar een kind planmatig weg te pakken bij de moeder om daar zelf mee te gaan lopen koketteren achter een kinderwagen… hoe haal je het in je malle hersens!
Zo denk ik er over, Tina. En zoals altijd ruil ik mijn mening meteen in voor een betere. Van mij mag alles, maar niet te koste van een ander, en zeker niet ten koste van een weerloos kind. Ben weer stikbenieuwd hoe jij hier over denkt.
Liefs & hartelijks van je,
Tinus
Beste Tinus,
Je benadert het nemen van een kind vanuit een gewetensvol en sociaal uitgangspunt. En daar kan ik me zeer goed in vinden.
D66-premier is samen met zijn vrind een representant van de ik-cultuur. Sociale bewogenheid en oprecht delen of betrokkenheid tonen met anderen, staat in zekere zin haaks op die ik-cultuur.
Daar waar krachtig individualisme in ondernemerschap een goed voorbeeld is van puur kapitalisme en dit economisch stelsel in de loop der tijden sociaal werd aangepast, staat de ik-cultuur los van een zekere sociale samenhang om maar te zwijgen over de term collectief.
Binnen het verzuilde Nederland was je gebonden aan een groep. Als je vanuit een zuil hogerop wilde, werd je op gedrag, prestaties en vaak een zekere sociale instelling beoordeeld. De verzuiling begon in de zestiger jaren te kraken, toen er een sterke oproep kwam voor meer – terechte – individuele vrijheid. De historische achtergrond van de protesten werden mede veroorzaakt door de economische vooruitgang, die op tal van gebieden meer vrijheid, individualisme en keuzemogelijkheden in het Westen mogelijk maakte.
Trouwens, toen ik in de beginjaren tachtig binnen mijn studie Maatschappijleer aan de lerarenopleiding Ubbo Emmius in Leeuwarden De cultuur van het narcisme las, begreep ik dat niet helemaal. Inmiddels zijn we wat decennia verder en is narcisme een veelbesproken verschijnsel. Of Jetten met zijn vrind narcisten zijn, weet ik niet. Maar representanten van de ik-cultuur zijn ze, wat mij betreft, helemaal.
De groeten van Tina