Een kameraad en ik lopen langs de kerkmuur op de terp van het dorp, terwijl het regent dat het giet. Gezien de nattigheid konden we hier beter niet zijn.
Mijn vriend wilde per se hiernaartoe om te kijken of het geboortehuis van zijn mem nog ergens stond. We vragen vriendelijk maar toch vergeefs rond.
Terug in de hoofdstraat weet een gepensioneerde metselaar te melden – het zal ook niet – dat de woning allang was afgebroken.
Daarmee raakte hij onbedoeld een teer punt voor mijn zoekende vriend. Het enige wat dan nog rest, is een vergeelde foto in het familiealbum.
Warempel, de dag daarop geen miezeren, want we ontdekken wel het geboortehuis van zijn beppe, het is in goede staat en nog geheel authentiek.
Wiebe Dooper