Column van Jos van Noord op WâldNet.nl
Eigenlijk zou ik er vorige week al over beginnen, maar het was toen Dierendag. En ik wilde het hebben over hondenpoep. Een stukjesschrijver moet ook z’n momenten zorgvuldig kiezen. Zoals je een kalkoen niet moet uitnodigen met Kerstmis.
Door de boswachter werd ik aangesproken in ons Friese buurtbosje: de drollen van onze Koekie, of ik die maar even wilde opruimen. En wel graag meteen!
Heb er de hele week over kunnen nadenken en mijn conclusie is dat Nederland veel te vol is. Propvol. Daarom rennen we elkaar voortdurend achterna met regels, met poepschepjes en drollenzakjes. Ter voorkoming dat het een zootje wordt.
Ambtenaren bedenken telkens nieuwe regels – die klerken moeten wel wat te regelen hebben, anders hebben zij niks te doen. Elke regering belooft minder regelaars, daarom komen er steeds meer. Daardoor ook steeds meer Nederlanders, die niet langer tegen Nederland kunnen. Die zich beknot voelen.
Zelf zoek ik geregeld even asiel in Frankrijk, ruim vijftien keer zo groot als Nederland, nog niet vier keer zo veel inwoners. Daar kom ik dan even op adem. Scholieren en andere snotapen met capuchons leveren er weliswaar elke dag een veldslag met de politie, maar je hond kan op het Franse platteland vrijuit kakken.
Niemand van de hele Franse mienskip die ’t ziet, geen hond zal je er op aanspreken: liberté en egalité. Om over fraternité maar te zwijgen.
Waar mogelijk pas ik me altijd aan: aan Friesland, of Frankrijk. Dat plastic zakje zit al zeker een jaar in mijn jaszak, voor het geval mijn hondje een keer op het schelpenpad zou gaan zitten. Doet ie nooit.
Elke ochtend, zodra Koekie mij uitlaat, duikt ie tijdens ons wandelingetje onverhoeds ergens de bosjes in, draait in dat ondoordringbare struweel wat in de rondte, hurkt even, en klaar. Niemand die het weet dat Koekie eigenlijk Repelsteeltje heet!
Leest u verder via:
https://www.waldnet.nl/wn/nieuws/85453/Jos_gaat_los_Stapelen.html