In schaduw
gloeide liefde
nu vertraagd in stilte,
grijpen vingers van as
puur lucht.
Ogen, eens sterren
kenden elkaar,
nu lichtloze spiegels.
Je naam siddert na
in schaduwtijd
langzaam loslaten,
slechts verdragen,
‘t heimelijk begeren.
© Elsijn Eelsingh