Zij ontkomt niet aan het lege beeld van eerder. Haar liefste moeder komt er in een herinnering langszij.
Door een bar slecht huwelijk kenterde het menselijke vertrouwen. Het getij van geluk bleek een zondeval.
Desondanks ging ze altijd door. Twijfel en doen deden zich voor als paradox, net zoals bemind en onbemind.
Nu zit op zondag een sprankelend kleinkind op haar schoot. Er bestaat een hechting en die heet troost.
Tekst © Wiebe Dooper
Foto © Alma Wanningen